ตอนที่ 94
ความเร็วของ วิหคหัวล้าน ที่มองดูแล้วคล้าย ๆ กับ นกแร้งขนาดใหญ่ สยายปีกสองข้างยังกว้างถึง 5 จั้ง การที่ เหยาซาน ขึ้นไปด้านบนหลังยังไม่นับอย่างไร ความเร็วถึงจะตกลงมาเล็กน้อย แต่ก็เรียกได้ว่าเหนือชั้นอยู่ดี รู้สึกถึงความมั่นคงไม่สั่นคลอน
สายลมที่ปะทะใบหน้า ทำให้ เหยาซาน รู้สึกได้รับกลิ่นอายแห่งอิสรภาพแห่งวิหค สามารถก้มมองฟ้าดินได้อย่างหน้าชื่นตาบาน ถึงแม้ว่า เหยาซาน จะได้รับวิหคตนนี้มาครองครอง แต่อย่างไรเสียตามกฎของสำนักก็ใช่ว่าจะเดินทางออกไปได้อย่างอิสระ ขอบเขตการโบยบินยังมีเพียงแค่ 4 ขุนเขา 1 ทะเลสาบอันยิ่งใหญ่ของสำนักสายลมประจิม แต่นั่นก็นับว่าเพียงพอแล้ว…
การโผบินเพียงพริบตา ก็ทำให้ เหยาซาน เข้าถึงตัวของ เปียวเฟยฟง ได้โดยง่าย… ดีดตัวทะยานจากหลังวิหคเพียงครั้ง ก็สามารถขึ้นเหยียบบนหลังของ เปียวเฟยฟง ให้หน้าทิ่มล้มคะมำลงกับพื้น สีหน้าที่ชายหนุ่มหน้าบากหันมองกลับมา เต็มไปด้วยสายตาที่หวาดหวั่นถึงขีดสุด…
“สะ…ศิษย์น้องเหยา ได้โปรดอย่าฆ่าข้าเลย ปล่อยข้าไปเถอะ!!”
