“แต่ก่อนหน้าเจ้าจะผ่านเข้ารอบมาเจอกับข้า… คู่ต่อสู้ในรอบต่อไป อาจเป็นคู่ต่อสู้ที่เจ้ารับมือได้ยากที่สุดในการแข่งครั้งนี้ก็เป็นได้…” นางเอ่ยย่ำเตือน
ซุน เพียงแค่เห็นเกาทัณฑ์ ก็พอจะรู้ความหมายที่นางพยายามจะสื่อ…
“เจ้ารู้จักงั้นหรือ?!”
หญิงสาวพยักหน้าตอบรับ…
“คนผู้นั้นนามว่า…หลิวซิง เป็นอัจฉริยะด้านการล่าสัตว์ร้าย ชนชั้นลมปราณสีน้ำเงินขั้นที่ 6 ผู้สืบทอดเคล็ดวิชา เกาทัณฑ์ยิงตะวัน ของตระกูลหลิว… ว่ากันว่าในระยะขอบเขตสายตาไม่เคยยิงพลาดเป้า อีกทั้งในทุกลูกศรที่ยิงออกไป ยังแฝงไว้ด้วยพลังลมปราณ พลังทำลายจึงเหนือกว่าลูกศรทั่วไปอย่างมิอาจเปรียบวัด…
วิชาตัวเบาของ หลิวซิง ยังเป็นเลิศในหมู่ผู้เยาว์ทั้งหมด นับเพียงความเร็วอาจจะเหนือกว่าข้าด้วยซ้ำไป ทักษะการหลบหนีและลอบยิงจากระยะไกล ยังไงก็นับเป็นทักษะที่อันตรายที่สุด ไม่ว่าจะศาสตราชนิดใด ก็ไม่มีระยะที่มากไปกว่า เกาทัณฑ์…
ตัวเจ้าใช้ขวานศิลาที่หนักขนาดนั้น ไม่มีโอกาสวิ่งไล่ตาม หลิวซิง ได้ทันอย่างแน่นอน... สุดท้ายเจ้าจะกลายเป็นเป้าลูกศรเกาทัณฑ์ จวนจนกระทั่งพ่ายแพ้…”
