เด็กหนุ่มก้าวเดินลงมา เข้ามารวมกลุ่มกับผู้ชนะในสายประลองอื่น ๆ ซึ่งแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นคือ หานเฉียง!! สายตามอง ซุน ประหนึ่งยิ้มย่องเย้ยหยัน ต่อให้ไม่กล่าวสิ่งใดเหน็บแนม ยังทำให้ หานเฉียง เดือดดาลเป็นล้นพ้น…
“เจ้าสวะ!!”
หนึ่งในผู้ชนะจากอีกสาย พกกระบี่ยาวสีดำเป็นเอกลักษณ์ ทั้งยังเป็นสหายฝีมือดีคนหนึ่งของ หานเฉียง สืบเท้าเดินเข้ามาเรียบเคียง…
“ใจเย็นก่อน พี่หาน... การประลองรอบแรก เหยาซุน มันเพียงได้โชคช่วยเท่านั้น คู่ต่อสู้ของมันล้วนแล้วแต่เป็นชนชั้นลมปราณสีคราม… เหยาซุน เป็นชนชั้นลมปราณสีน้ำเงินคนเดียวในสาย ถึงจะมันจะสามารถเอาชนะได้ ก็มิใช่เรื่องน่าแปลกใจอันใด
ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเจ้าพวกนั้น ประมาทเพลงขวานวายุที่มุ่งเน้นพลังทำลายมากเกินไป ดันโง่เขลาพุ่งเข้าปะทะตรง ๆ กับอาวุธสายโจมตีหนัก ผลลัพธ์จึงออกมาเป็นเช่นนั้น…
หากเป็นข้าผู้ลงมือแล้วล่ะก็ จะล่อลวงให้ เหยาซุน มันใช้เพลงขวานในจังหวะแรกเสียก่อน หากสามารถหลบขวานในจังหวะแรกนั้นได้ ขวานหินที่หนักขนาดนั้นย่อมไม่อาจพลิกกลับมา โจมตีในจังหวะสองได้ต่อเนื่อง เมื่อตวัดกระบี่สวนไปในช่วงเวลานั้น ย่อมได้รับชัยชนะโดยง่ายดาย…”
