ตอนที่ 47
ระหว่างที่ ซุน กำลังตกอยู่ในภวังค์สมาธิ… จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงที่กดลงมาบนฝ่าเท้าอย่างรุนแรง ประหนึ่งมีคนทิ้งน้ำหนักทั้งร่างลงมา เป็นเหตุให้ภวังค์เหล่านั้นถูกทำลายจากสมาธิที่สูญเสียไป…
ซุน ใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงความเจ็บปวดใด ๆ หันมองเพียงปลายเท้าตน ก็พบว่ากำลังถูกเท้าของอีกฝ่าย เหยียบพลางขยี้โดยเจตนา…
“ไง… เจ้าเด็กบ้านนอกแบกศิลา เจอกันอีกแล้วน่ะ…” หานเฉียง เค้นเสียงพลางชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ โดยอาศัยร่างที่สูงใหญ่และกำยำยิ่งกว่า… ซึ่งผู้ที่กำลังเหยียบเท้าของ ซุน ก็มิใช่ใครอื่นนอกจากเด็กหนุ่มผู้นี้…
อีกทั้งนอกเหนือจาก หานเฉียง แล้ว ซุนยังเห็นกลุ่มผู้เยาว์อีกหลายคน ตีวงโอบล้อมกระชับเข้ามา รอยยิ้มของแต่ละคนล้วนดูชั่วช้า คล้ายกำลังกดดันกลั่นแกล้ง ส่อเจตนาร่วมกับ หานเฉียง…
ซุน กดหัวคิ้วต่ำลง… ก่อนจะใช้กำลังยกเท้าตนเองขึ้น ในสภาพที่ หานเฉียง ทิ้งน้ำหนักลงมาอย่างง่ายดาย เพราะเมื่อเปรียบกันแล้ว น้ำหนักตัวของ หานเฉียง ยังไม่ถึง 1 ใน 4 ส่วนของ ขวานศิลา ที่ ซุน แบกเอาไว้ด้วยซ้ำ