“นับว่าเจ้ากล้ามาก ที่ประกาศว่าตนจะชนะเลิศในการประลองนี้… แสดงว่าเจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเลยงั้นสินะ เมื่อ 10 วันก่อน หากไม่มี แม่นางฉี เข้ามาห้ามไว้ล่ะก็(ตอนที่ 33) มีหรือที่เจ้าจะยังมีโอกาสยืนประจันหน้าข้าในตอนนี้ได้…” หานเฉียง เค้นเสียงดุดัน
ซุน เกาศีรษะ เล็กน้อยแสดงสีหน้าครุ่นคิด…
“นั่นสินะ ข้าคงไม่เห็นเจ้าอยู่ในสายตาจริง ๆ ทั้งที่เจ้ากำลังประกาศปาว ๆ พ่นวาจาไร้สาระอยู่เบื้องหน้าข้าในตอนนี้ แต่มันก็ยังทำให้เข้านึกหน้าเจ้าไม่ออกเลยว่า ข้ากับเจ้าพบเจอกันเมื่อใด?! ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรนะ หากอยากให้ผู้อื่นเป็นที่จดจำ ใยมิแขวนป้ายชื่อไว้ที่คอเล่า?!”
หานเฉียง ถลึงตาขึ้นทันที เดือดดาล
“สารเลว!! ไว้เราจะได้เห็นดีกัน!!”
หานเฉียง จำเป็นต้องถอยจากไป เพราะหวั่นเกรงว่าจะระงับโทสะตนเองไม่ได้… หากพลั้งเผลอสังหาร ซุน ทิ้งในตอนนี้ซึ่งมิใช่บนเวทีประลองจะถือว่าผิดเงื่อนไขการเดิมพัน ตระกูลหาน อาจจะต้องรับผิดชอบทั้งหมด…