“เจ้าเพิ่งเคยเห็นงานเทศกาล งั้นหรือ?!” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้น เพราะนางไม่ค่อยจะเห็นสีหน้าลักษณะนี้ของ ซุน เท่าใดนัก
“ใช่… ข้ามาจากชุมชนหมู่บ้านที่ทุรกันดาน และยากจนข้นแค้น ไม่มีเงินทองจะจัดงานเทศกาลเช่นนี้ให้ได้เห็น ทุกคนในชุมชนเพียงแค่หาเช้ากินค่ำก็ลำบากตรากตรำมากแล้ว… ผู้ว่าของชุมชน ก็ยังนิสัยชั่วช้าโกงกินงบประมาณจากทางการที่ส่งมา เคยแม้กระทั่งรวมหัวกับกลุ่มโจรป้ายสีข้า…” ซุน กล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หญิงสาวดูจะตกใจไม่น้อย… ทำให้ ซุน จำเป็นต้องเปลี่ยนบรรยากาศให้กลับมาดีดังเดิม หันชี้ปลายนิ้วไปยังกลุ่มคนที่ เชิดพยัคฆ์ ซึ่งแต่งกายดูพิลึกยิ่ง เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของหญิงสาวให้กลับคืนมา…
เวลานี้ ซุน ออกจะเป็นที่สังเกตของผู้คนอยู่ไม่น้อย… เนื่องด้วยเด็กหนุ่มแบกเอาขวานศิลาขนาดใหญ่ไว้บนหลัง พันรอบไว้ด้วยโซ่เส้นโต อีกทั้งขวานศิลานี้หากไม่สังเกตดี ๆ ก็ยากที่จะระบุได้ว่ามันเป็นศาสตราชิ้นหนึ่ง ใครที่เพิ่งเคยเห็นคราแรก ก็บอกได้เพียงว่ามันเป็นก้อนศิลารูปร่างพิลึกเท่านั้นเอง ดังนั้นการที่คนผู้หนึ่งจะแบกก้อนศิลาเดินไปมาบนท้องถนน มันย่อมผิดวิสัยคนสามัญ…
