บางครั้ง ซุน ยังได้ยินเสียงซุบซิบนินทา หาว่าตนเป็นคนบ้า คนโง่ คนวิกลจริต ที่จู่ ๆ เอาก้อนศิลามาแบกไว้บนหลังเช่นนี้ หากแต่เด็กหนุ่มก็หาได้สนใจคำพูดเหล่านั้น ยังคงก้าวเดินในเมืองผ่านเลยคำติฉิน…
และที่ ซุน ยังประหลาดใจก็คือ ซ่งจื่อฮุ่ย ก็ย่อมได้ยินในสิ่งเดียวกับตน แต่นางก็ยังคงเริงร่าตามประสา ไม่มีท่าทีว่าจะถอยห่างจากเด็กหนุ่มที่ดูประหลาดเช่นนี้แม้แต่น้อย ทั้งนางยังคงถึงเนื้อถึงตัวกับ ซุน เช่นเดิมเกาแขนเด็กหนุ่มอยู่เป็นนิจ มิได้เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อน... ทั้งที่หากเป็นเด็กหญิงคนอื่นทั่วไป การถูก ซุน ปฏิเสธต่อหน้าไปเมื่อคืน มากน้อยอย่างไรก็จะต้องมีอากัปกิริยาที่แปรเปลี่ยน รู้สึกเสื่อมเสียเกียรติและศักดิ์ศรี…
มันทำให้ ซุน ยังคงมีความค้างคาใจ…
“เจ้าไม่โกรธข้าจริง ๆ หรือ?!”
