จะมีก็แต่ ชายชรา อย่าง ซ่งไห่เฟิง ที่ทำหน้าที่เพียงรับฟัง แต่ก็ไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับคำครหาเหล่านั้น กล่าวออกมาแต่ว่าให้ทุกคนเฝ้ารอวันตัดสินก็พอเส้นทางการฝึกของแต่ละคนล้วนแตกต่าง… จวบบจนมาถึงวันนี้ ทุกคนก็ได้มาเห็น ซุน ฝึกซ้อมเป็นครั้งแรก...
ซุน กำลังอยู่ในระหว่างฝึกซ้อม เหงื่อกาฬอาบท่วมร่างจนอาภรณ์ไม่หลงเหลือจุดแห้งให้เห็น บ่งบอกถึงการฝึกอย่างหนักโดยไม่หยุดพัก ทวงท่ากวัดแกว่งขวานศิลายังรุนแรงดุดัน จนมีเสียงแหวกอากาศดังแสบแก้วหู บังเกิดกระแสลมกรรโชกหมุนวนอยู่รอบ ๆ อย่างน่าอัศจรรย์ ตรงตามตำราขวานวายุที่ถูกบันทึกเอาไว้…
“เจ้านั่นมันกวัดแกว่งขวานศิลาได้ดีถึงเพียงนั้นแล้วหรือนี่?! หากสามารถใช้ขวานศิลาระดับ 2 ได้คล่องแคล้วเพียงนั้น การประลองครั้งนี้ก็คงจะพอมีหวังอยู่กลาย ๆ แล้วกระมัง?!” เจ้าหมีเล็ก อดไม่ได้ที่จะชื่นชม เมื่อเห็นถึงการฝึกที่ดูขัดกับข่าวลือที่ได้ยิน
ซ่งไห่เฟิง ขมวดคิ้วลงต่ำเล็กน้อย…
“พวกเจ้าถ่างตาดูให้ดี ๆ นั่นใช่ขวานศิลาระดับ 2 ที่ไหนกัน…”
