บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นอึมครึมในชั่วพริบตา
“เอะอะอันใดกัน!!” สุ่มเสียงชราดังมาจากภายในครัว
ก่อนที่ ซ่งไห่เฟิง จะสืบเท้าออกมา…
ชายชราขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็น ซุน กลับมาที่นี่
“นี่เจ้ายังมิได้ออกจากเมืองบุปผาแดงงั้นหรือ?!”
เด็กหนุ่ม ประสานมือโค้งตัวอย่างสุภาพ…
“ผู้อาวุโส… พอดีว่ามีเหตุอันทำให้ผู้เยาว์ต้องเปลี่ยนแผน ตัดสินใจที่จะอยู่ในเมืองบุปผาแดงแห่งนี้อีกหนึ่งเดือน และตัดสินใจว่าอยากจะกลับมาพักที่โรงเตี้ยมตระกูลซ่งแห่งนี้ แน่นอนว่าข้านั้นยอมที่จะจ่ายค่าที่พักตามปกติ…”
“!!!!!!!!!!!” เหล่าสมาชิกที่รายล้อม ถึงกับใบหน้าบิดเบี้ยว ก่อนที่ทุกคนจะหันไปพบเจอกับสายตาที่ ซ่งไห่เฟิง ตำหนิ…
“เจ้าพวกบ้า!! ช่างกล้าคิดได้ ว่าอีกฝ่ายจะเรียกมือปราบมาจับกุมพวกเรา… ใยเจ้ามิถ่างตาดูให้ดีก่อนเล่า ว่ามือปราบผู้นี้สวมปลอกแขนองครักษ์แห่งตระกูลฉี หาได้เป็นมือปราบสามัญทั่วไป!! เมื่อครู่หากข้าออกมาห้ามไม่ทัน พวกเจ้าทั้งหมดนี่ได้บาดเจ็บภายใต้คมกระบี่กันทั่วหน้าแล้ว!!”
