เหล่าสมาชิกตระกูลซ่ง รีบประสานมือขออภัย ก่อนจะแตกฮือกันออกไปคนละทิศละทาง ปล่อยให้ชายชรารับหน้าเพียงลำพัง ซุนอดไม่ได้ที่จะขบขันเล็กน้อย… มือปราบคนดังกล่าวประสานมือโค้งตัวให้กับ ซ่งไห่เฟิง อย่างสุภาพ
“ผู้น้อยมีนามว่า มู่เจี้ยน ขอรบกวนพักที่โรงเตี้ยมแห่งนี้ด้วยเช่นกัน… และหากเป็นไปได้ ผู้น้อยต้องการที่พักติดกับเด็กหนุ่มคนนี้ให้มากที่สุด หวังว่าจะไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป…”
ท่าทีของ มู่เจี้ยน เต็มไปด้วยความองอาจกล้าหาญ ทั้งยังสุภาพพูดจาไพเราะ บุคลิกราวกับเกิดมาเพื่อเป็นมือปราบก็มิปาน แม้จะยังหนุ่มแน่นแต่จัดเป็นยอดฝีมือผู้หนึ่ง แผ่รัศมีชนชั้นลมปราณสีเหลืองออกมาอย่างเด่นชัด
“ตามสบาย มือปราบมู่… ข้าจะให้คนจัดที่พักให้พวกเจ้าทั้งสองอยู่ติดกัน…” ซ่งไห่เฟิง แม้จะยังสงสัยที่มือปราบระดับนี้ติดตาม ซุน มาด้วย อีกทั้งยังเป็นถึงมือปราบองครักษ์ของตระกูลฉี ที่จะรับฟังเพียงคำสั่งของตระกูลฉีเท่านั้น… แต่ก็ยังไม่อยากเอ่ยถาม ถึงยังไงทั้งสองก็เสมือนเป็นลูกค้าในโรงเตี้ยม…
ซุน หันมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบเจอ ซ่งจื่อฮุ่ย…
“ผู้อาวุโส นางยังไม่กลับมางั้นหรือ?!”
