ตอนที่ 33
เช้าวันต่อมา…
ซุน ยังมึนเมาตกค้างอยู่เล็กน้อย จากการร่ำสุรากับ ห่งไห่เฟิง จนถึงช่วงรุ่งสาง… แต่อาการเช่นนี้ก็ไม่ได้มีผลกับ ซุน มากเท่าใดแล้ว ยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปรกติจากวิถีแห่งเซียนเมรัย สติสัมปชัญญะยังคงครบครัน เพียงแค่มีกลิ่นสุราละคลุ้งในทุกลมหายเจ้าเข้าออกเท่านั้นเอง ที่เจ้าตัวมิอาจควบคุมได้…
“มีกลิ่นสุราแทนกลิ่นกาย ติดสุราตั้งแต่เยาว์วัย เกิดมาเราก็เห็นมีแต่เจ้านี่แหละ…” ซ่งจื่อฮุ่ย อดไม่ได้ที่จะเอ่ยทัก จากกลิ่นสุราที่แผ่ออกมาของเด็กหนุ่ม ซึ่งนางเริ่มจะคุ้มชินแล้ว
ซุน เผยรอยยิ้มเจือจาง…
“ข้าหรือติดสุรา?! สุรามันติดข้าต่างหาก!!”
หญิงสาวทอดถอนหายใจ นึกก่นด่าตนเองที่เอ่ยทัก ไม่อาจไปโต้เถียงคนเมา… นางถูก ห่งไห่เฟิง สั่งให้แสดงความรับผิดชอบ จึงจำต้องรับอาสาไปส่ง ซุน ที่ประตูเมืองทิศตะวันออก ซึ่งเป็นเส้นทางที่จะต่อไปยัง เมืองหลวง ตามเจตนาเดิมของเด็กหนุ่ม…
ซุน จึงค่อย ๆ จูงม้า เดินเคียงคู่กับนางมาตามถนนเส้นตะวันออก...
“อีกกี่วันจึงจะถึงงานเทศกาลเมืองบุปฝาแดงงั้นหรือ?!” ซุน เอ่ยถามขึ้น
นางเหลียวหันมอง ซุน เล็กน้อย…
“ท่านอา เล่าให้เจ้าฟังเกี่ยวเรื่องของข้างั้นสินะ…”
