“ก็มิใช่เรื่องที่ต้องปกปิดมิใช่หรือ?! อีกอย่างข้าเองก็ชื่นชมความพยายามของเจ้า ทั้งที่เป็นหญิงสาว แต่ต้องแบกรับความรับผิดชอบของตระกูลหลัก ความมุ่งมั่นของเจ้าเป็นเรื่องที่น่าชื่นชม…” ซุน กล่าวขึ้นพลางสบตานางเล็กน้อย
หญิงสาว เลี่ยงหลบสายตา ดูเหมือนนางจะยังมีความเขินอายตามประสา…
“งานเทศกาลจะมีขึ้นในอีก 10 วัน… น่าเสียดายที่เจ้าคงไม่ได้อยู่ร่วมด้วย เพราะงานใหญ่ครั้งนี้เป็นงานครบรอบวันก่อตั้งตระกูลฉี ซึ่งเป็นตระกูลเจ้าเมือง คาดว่าคงมีการสังสรรค์รื่นเริงทั่วทั้งเมืองบุปผาแดง…”
ซุน เกาศีรษะเบา ๆ แม้ส่วนตัวตนจะไม่ได้มีขอบเขตเวลาที่ถูกจำกัด ต่อให้หยุดพักเสีย 10 วันก็คงไม่นับเป็นอย่างไร ใจลึก ๆ ก็อยากจะอยู่เห็นงานเทศกาลภายในเมืองใหญ่สักครั้ง… แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกเป็นห่วง เหล่าซือ อย่างน้อยก็อยากให้เรื่องนี้ไปถึงหูของ เตียมู่หยง แห่งสำนักสายลมประจิม ให้เร็วที่สุด…
“ไว้คราวหน้าก็แล้วกัน หากมีโอกาสข้าเองก็อยากร่ำสุรากับผู้อาวุโส ซ่งไห่เฟิง อีกสักครั้ง… ความรู้และประสบการณ์ของผู้อาวุโส ถือเป็นเรื่องที่ฟังได้ไม่รู้จบ…”
“สุดแล้วแต่เจ้า…”
