ตอนที่ 32
เด็กหนุ่ม เผยรอยยิ้มเจอจาง ก่อนจะนำเต้าสุราของตน เทลงจอกสุราของ ซ่งไห่เฟิง ครึ่งจอก… กลิ่นสุราคละคลุ้งขึ้น จนชายชรามิอาจละสายตาจากจอกสุรานี้ได้…
“ผู้อาวุโส ก็ลองชิมดูสักคำเป็นอย่างไร?!”
ซ่งไห่เฟิง กลืนน้ำลายเบา ๆ ครั้นนะเอ่ยปากขอลืมลองสุราของแขกรุ่นเยาว์ ก็ดูจะไม่เป็นการเหมาะสม แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเสนอหยิบยื่นก็ย่อมไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธสิ่งนี้… ซุน รู้ดีว่าโลกนี้แตกต่างไปจากโลกเดิมของตน ไม่ได้มีสิ่งเย้ายวนใจมากมายนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้ชราผู้หนึ่ง ขอเพียงแค่ได้ร่ำสุราเลิศรส ในค่ำคืนที่สงบก็นับเป็นความสุขอย่างหนึ่งแล้ว…
“เช่นนั้นข้าขอมิเกรงใจก็แล้วกัน…” ซ่งไห่เฟิง ยอมรับสุราจอกนั้น ก่อนจะยกกระดกหนึ่งคำรวดเดียว ดวงตาของชายชราพลันเบิกโพลง เมื่อสุราเข้าปาก ความร้อนแรงของสุราแทบจะแผดเผาไล่ลงไปตั้งแต่ปลายลิ้นจนถึงอวัยวะภายใน กระจายแผ่ซ่านไปทั่วร่างในลมหายใจต่อมา หัวใจประหนึ่งถูกกระตุ้น จนโลหิตไหลเวียนในร่างอย่างรุนแรงดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราก ตอบสนองต่อฤทธิ์สุราที่ดุดัน
หากเปรียบวัดกับสุราสามัญที่ตนเคยดื่มก่อนหน้านี้
สุราสามัญ คงมิต่างอันใดกับน้ำหมักรสเปรี้ยว…
