ยิ่งสร้างเสียงหัวเราะให้กับ ซ่งไห่เฟิง มากขึ้น…
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! เจ้ามิเพียงพกสุราชั้นเลิศ แต่ยังเป็นคู่ร่ำสุราชั้นยอดด้วยงั้นสินะ… วันนี้ถือว่าข้าติดค้างเจ้าแล้ว เด็กน้อย…”
“เรียกผู้เยาว์ว่า ซุน จะดีกว่า…” เด็กหนุ่มกล่าวพลางยืนจอกสุรา
“ซุน งั้นหรือ… ไม่มีแซ่?!” สีหน้าของชายชราสงสัยไม่น้อย
เด็กหนุ่ม จึงยอมเล่าว่าแท้จริงแล้ว ตนเองมีสถานะเป็นคนเถื่อน ที่ถูก เหล่าซือ เมตตาชุบเลี้ยงมา… ก่อนจะพบเจอเรื่องโชคร้ายทำให้ เหล่าซือ ถูกกลุ่มโจรจับไป โดย ซุน ได้เลือกที่จะโกหกต่อชายชราไปว่า ตนและเหล่าซือ เผลอไปล่วงรู้ความลับสำคัญของกลุ่มโจรพวกนี้เข้า จึงทำให้ถูกตามล่าตัว… แต่ไม่ได้เล่าถึงเรื่องราวโดยละเอียดที่เกิดขึ้นในชุมชนหมู่บ้านตะวันอัสดงออกไป…
“เวลานี้ ผู้เยาว์ จึงออกเดินทางเพียงลำพัง โดยตั้งใจว่าจะออกตามหา สหายของเหล่าซือ เพื่อให้ช่วยเหลือ… แต่ด้วยความบังเอิญในวันนี้ ที่ข้าได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลเกาจาก ซ่งจื่อฮุ่ย ซึ่งหัวหน้ากลุ่มโจรที่จับกุมเหล่าซือของข้าไป ก็บังเอิญมีแซ่เกา และพกพาป้ายเหล็กเช่นเดียวกัน…”
