เจียงผิงอันเผชิญหน้าวีรชนไร้เทียมทานตราบประวัติการณ์อย่างไม่ยอมสยบ ไร้ซึ่งความกลัวเกรง
เขาไม่รู้ว่าตนจะไปไกลได้เพียงไร จะคืนชีพบุพการีได้หรือไม่และคืนชีพแล้ว จะทำให้พวกเขามีชีวิตอมตะอยู่ด้วยกันได้หรือไม่
แต่เขาจะทำอย่างดีที่สุดเพื่อเป้าหมายนี้ ไร้ความเสียดายภายหลัง ต่อให้ล้มเหลวก็ยังทำใจได้
ในวันที่หนึ่งร้อย เจียงผิงอันประมือวีรชนอันดับสามสิบห้า เกือบถูกหนึ่งวิชาลับพิเศษฆ่าตาย ร่างมารศักดิ์สิทธิ์เสียหายสาหัส ต้องกินโอสถเก้าวงจรจักรวาลและพักสองสามวันจึงสู้ต่อได้
ในวันที่ร้อยยี่สิบ เจียงผิงอันประมือวีรชนอันดับสามสิบ อีกฝ่ายบรรลุกฎหยินหยาง สลายการโจมตีทั้งปวงได้ สองฝ่ายปราชันฤทธิ์ดุเดือดสามสิบวัน จนท้ายที่สุดอีกฝ่ายก็ถูกเจียงผิงอันกลืนกินโดยใช้คัมภีร์มารกลืนสวรรค์
คณะเสินกวงเริ่มนึกเสียดาย พวกเขาไม่คาดคิดว่าเจียงผิงอันจะแข็งแกร่งเพียงนี้ แม้จะเป็นเซียนมิได้ แต่หากเขาอยู่ในคณะเสินกวงของพวกเขา ก็ยังเสริมฤทธิ์ให้เสินกวงได้
เรื่องสำคัญที่สุดคือ ทุกบุคคลที่เจียงผิงอันเอาชนะหมายความว่าเขาจะสามารถเข้าฝึกฝนตามสถานที่ฝึกฝนต่าง ๆ ได้สามร้อยปีโดยไม่คิดมูลค่า และเวลาการฝึกฝนนี้ยังโอนให้ผู้อื่นใช้แทนได้
หากเจียงผิงอันและเหมียวเสียมิได้ถูกขับออกไป พวกเขายังจ่ายทรัพยากรน้อยนิดซื้อโอกาสเข้าสถานที่ฝึกฝนใหญ่ ๆ จากเจียงผิงอันได้
ผู้นำระดับสูงจากคณะเสินกวงเข้าหาเหมียวเสีย คิดจะดึงทั้งคู่กลับไป
“สหายเซียน
