เหมียว เราให้รากฐานสัตว์ร้ายจักรวาลกับเจียงผิงอันเพิ่มได้นะ…”
“ใครอยากได้รากฐานแตก ๆ ของพวกเจ้ากันยะ! พวกเจ้านี่เหมือนสุนัขดีนะ ยามไม่เห็นประโยชน์ก็เห่าไล่พวกเรา พอมีประโยชน์ล่ะกระดิกหางหน้าระรื่น ไสหัวไป!”
เหมียวเสียก่นด่าอย่างไม่ไว้หน้าคนเหล่านี้สักนิด คนเหล่านี้คิดอะไรอยู่ คนโง่ยังมองออกเลย
เมื่อนึกถึงกาลก่อนที่พวกตนถูกผู้บัญชาการของเสินกวงไล่อย่างไม่แยแสแล้ว เหมียวเสียก็ยังเดือดดาลไม่หาย ยามนี้นางมีโอกาสตอบโต้เสียที
สีหน้าของบุคคลระดับสูงจากเสินกวงดำคล ้า “เหมียวเสีย หากพวกเจ้าสองคนกลับมายามนี้ เราทุกฝ่ายต่างยินดี แต่หากไม่กลับมาสองฝ่ายก็มิอาจลงรอย เราเสินกวงเป็นหนึ่งในสิบคณะสูงสุดของสำนักศึกษา เจ้าต้องคิดให้ดี ๆ นะ”
“เฮอะ ยังมาทำข่มขู่ ผู้ชายของข้าดีขนาดนี้ เจ้าคิดหรือว่าจะไม่มีคณะใดหมายตา? ไสหัวไปเสีย พวกสุนัขงี่เง่า!” เหมียวเสียระเบิดโทสะ ก่นด่าไม่คิดประนีประนอม
“ภายหน้าเดี๋ยวก็รู้” บุคคลระดับสูงของเสินกวงหน้าง ้ากลับไปสาบานในใจว่าหากภายหน้าพบโอกาส พวกเขาจะให้สตรีผู้นี้ต้องชดใช้
เหมียวเสียอารมณ์ดี มิคาดว่าจะได้แก้แค้นไวเพียงนี้
ในวันที่สามร้อยนับแต่เจียงผิงอันมาถึงสมรภูมิศักดิ์สิทธิ์ เขาก้าวเข้าสู่สิบอันดับแรกของระดับ เซียนในสำนักเริ่มหารือกันว่าจะรับมือทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวา หาทางช่วยให้เจียงผิงอันเป็นเซียนได้อย่างไร
พวกเขาไม่อยากเห็นผู้น้อยที่โดดเด่นเพียงนี้มิอาจเป็นเซียนไ
