เพียงเปิดจุกฝามันออก กลิ่นรุนแรงแสบจมูกก็พลันคละคลุ้งไปทั่ว จากนั้นก็ยกกรอกใส่ปากของชายร่างท้วมที่หมดสติเบื้องหน้า ปล่อยให้ไหลลงสู่ลำคอจนสำลักขึ้น… ทุกคนโดยรอบทำได้เพียงจดจ้อง ยังไม่กล้าผลีผลามบุกเข้าไปช่วยเหลือ…
“ข้าจะยอมปล่อยเจ้านี่ไปก็ได้… หากแต่ถ้าพวกเจ้ากล้าลงมือกับข้าในภายหลัง เจ้าคนผู้นี้ก็จะต้องตกตายตามข้าไปด้วยเช่นกัน…” ซุน จำเป็นต้องข่มขู่เอาไว้ก่อน แน่นอนว่ากลุ่มคนเหล่านี้ย่อมไม่ทราบแน่ชัด ว่าเด็กหนุ่มให้ชายร่างท้วมกลืนกินสิ่งใดลงไป
ซุน ตวัดเท้ายกร่างของหมีใหญ่ผู้นี้ ดีดลอยสูงตรงไปยังชายชรา… ซ่งไห่เฟิง เพียงแตะสัมผัสที่ร่างนี้เบา ๆ ส่งกระแสลมปราณเข้าไปเกื้อหนุน ตกลงสู่พื้นด้วยความนิ่มนวล...
บรรยากาศเริ่มผ่อนปรนลง เหตุผลที่ ซุน ยอมรับการเจรจาของ ซ่งไห่เฟิง ก็เพราะเห็นว่าคนเหล่านี้ ไม่ได้มีความประสงค์รุนแรงถึงขั้นสังหารเอาชีวิต การล่อลวงและการปล้นชิง เกือบจะเรื่องสามัญของดินแดนแห่งนี้ไปแล้ว ผู้อ่อนแอมักตกเป็นเหยื่อเสมอ ความผิดจึงไม่ถึงขั้นอภัยมิได้…
