ซุน ติดนิสัยช่างสังเกตเป็นเอกลักษณ์
สิ่งใดผิดหูผิดตาเพียงเล็กน้อย ก็อดที่จะคิดไม่ได้…
“เชิญด้านใน ข้าจะนำม้าไปเก็บให้เอง…” หญิงสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“รบกวนด้วย…” เด็กหนุ่ม กล่าวสั้น ๆ ตอบรับด้วยรอยยิ้มเช่นนั้น ก่อนจะก้าวเดินไปยังเรือนด้านหน้าที่ถูกจัดเตรียม คล้ายโถงห้องอาหารขนาดย่อม ๆ เฉกเช่นโรงเตี้ยมสามัญ แต่ดูจากความสดของลายไม้ เชื่อว่าคงเพิ่งถูกสร้างได้ไม่นานผิดกับสภาพของเรือนหลังอื่น ๆ ที่ดูทรุดโทรม
ด้านในมีคนคอยต้อนรับอีก 2 คน เป็นเสี่ยวเอ่อหนุ่มฉกรรจ์ ร่างกายดูกำยำเกินกว่าจะคอยยกจานอาหาร และสุรามาคอยส่งให้แขก… ส่วนอีกคนเป็นชายชรา แต่กายเสมือนพ่อครัวหากแต่แววตากลับคมกริบประหนึ่งคันศรยามจ้องมอง นอกเหนือจาก ซุน แล้ว ยังมีแขกอยู่อีก 4-5 คน นั่งกระจายอยู่ภายในโถงห้องอาหารนี้ แต่ในทุกโต๊ะล้วนแล้วแต่มีเพียงสุราจอกหนึ่งวางเบื้องหน้า…
“นี่เจ้าเด็กน้อย…” เฒ่าชีเปลือย เอ่ยทักขึ้น
“อืม… ข้ารู้แล้ว… ขอดูอีกสักระยะว่าพวกมันจะมาไม้ไหน...” ซุน ตอบรับเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะตัวหนึ่ง ซึ่งอยู่มุมด้านนอก...
