ไม่นานเท่าใดนัก ชายร่างท่วมที่พกพาขวานใหญ่ ก็แบกขวานพาดบ่าตรงมายังที่โต๊ะของ ซุน… ใบหน้านอกจากจะดุดันแล้ว ยังมีรอยบากเด่นชัดเพิ่มรัศมีความน่ากลัวขึ้นไปอีกหลายเท่า…
“ไอหนู!! ไม่คุ้นหน้าเลย? คนต่างถิ่นงั้นหรือ” น้ำเสียงของชายร่างท่วม ออกไปในแนวคุกคาม
ทว่า ซุน กลับเผยรอยยิ้มเจอจางขึ้น…
“ถูกแล้ว… ข้าเป็นคนต่างถิ่น ไม่มีญาติพี่น้องใด ๆ ในเมืองแห่งนี้ด้วยซ้ำ”
ชายร่างท่วมได้ยินเช่นนั้นก็เผยรอยยิ้ม เหลียวไปสบตากับคนอื่น ๆ ด้านหลังเล็กน้อยประหนึ่งสัญญาณอันดี การลงมือกับคนต่างถิ่นหมายถึงการไม่สร้างปกปักษ์กับคนในเมืองนี้ โอกาสที่จะเกิดปัญญากับคนของทางการ และเจ้าเมือง ก็จะยิ่งลดน้อยลงตามไปด้วย…
ชายร่างท่วม ค่อย ๆ หันกลับมามองอีกครั้งยังเด็กหนุ่ม
ตั้งใจจะขู่เข็ญให้ใจฝ่ออีกสักเล็กน้อย…
แต่ทว่า…
หมับ!
พริบตานั้นเอง มือขวาของ ซุน พุ่งตรงดุจอสรพิษฉก… จับคว้าคร่ากุมที่ซอกคอของชายร่างท่วมอย่างแม่นยำ… ดวงตาของเด็กหนุ่มหดแคบจดจ้องเขม็ง รอยสักมหิงสา(กระทิง)ที่ด้านหลัง สาดประกายขึ้น พร้อมกับเงาร่างกระทิงใหญ่ที่ถูกดึงเข้าไปทับซ้อน เป็นการทรงร่างที่ลดพิธีขั้นตอน จากความชำนาญที่เพิ่มพูน...
