อ่อ...จริงสิ!! หากยังอยากให้ข้าช่วยเหลือเจ้าบ่อย ๆ ก็ช่วยสังหารผู้คนสัก 2-3 พันคน ให้ข้าได้ดูดกลืนวิญญาณเหล่านั้น มาเพิ่มพูนพลังตบะของข้าเป็นอย่างไร?! ถือเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อกันดี…”
“สมน้ำสมเนื้อกับผีน่ะสิ เห็นข้าเป็นคนเยี่ยงไร จะให้สังหารคนนับพันเพียงเพื่อให้เจ้าดูดกลืน!! หากไม่ช่วยก็จงหุบปากไป อย่ากล่าวให้มากความ ข้าต้องใช้สมาธิ” ซุน ก่นด่าทันที ก่อนจะขมวดคิ้วแนบแน่นใช้ความคิด
เบื้องหน้ามองเห็นซอกหุบเขาที่สลับซับซ้อน... ซุน จึงควบอาชากระโจนเข้าไปในซอกหลืบดังกล่าวทันที ด้วยความคดเคี้ยวของเส้นทางที่เล็กแคบ จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะเลี่ยงหลบสายตาของศัตรูจากระยะไกล...
ซุน ใช้ฝักกระบี่ ฟาดที่ก้นอาชาอย่างรุนแรง ใช้ความเจ็บปวดกระตุ้นความเร็วในการวิ่งของมันให้เพิ่มพูน ก่อนที่ ซุน จะกระโจนออกจากหลังอาชา ปล่อยให้ม้าคึกตนนี้วิ่งตรงไปเพียงลำพัง โดยทิ้งรอยเท้าไว้ตลอดเส้นทาง… จากนั้น ซุน ก็หลบมายังซอกเล็ก ๆ ข้างทาง หยิบเอาเศษดินบนพื้นขึ้นมาบริกรรมคาถาริมฝีปากขยับพึมพำ ก่อนจะสาดเศษดินเหล่านั้นใส่ร่างของตนเอง…
“อาคมกำบังกาย ธุลีดินซ่อนเร้น”
