ตอนที่ 27
ซุน และ มือปราบเฉิน สายตาจดจ้อง…
ทั้งคู่ล้วนแล้วแต่ชิงชังอีกฝ่ายเต็มประดา…
“มือปราบอู่ มือปราบหลุน มือปราบเย่… พวกเจ้าสามคนจงเดินทางกลับเข้าไปในหมู่บ้าน ติดต่อชายแซ่เกา ว่าพวกเราพบเจอเจ้าเด็กนี่แล้ว งานของพวกเราจะได้เสร็จสิ้นลงเสียที ข้านั่นอยากให้พวกมันออกไปจากเขตชุมชนหมู่บ้านตะวันอัสดง แทบจะทุกลมหายใจเข้าออก!!” มือปราบเฉิน เค้นเสียงสั่งการลูกน้อง
ทั้งสามแสดงท่าทีเลิ่กลั่ก…
“ตะ…แต่หัวหน้าเฉิน เจ้าเด็กนั่นมันมิใช่ธรรมดาเลย!! ทั้งกระบี่ในมือมันยัง คล้ายเป็นกระบี่พระราชทานจากราชวงศ์เสวียนอู่ น่ากลัวยิ่งกว่ากระบี่อักขระเสียที่ข้าเคยพบเห็นอีก!!” มือปราบอู่ กล่าวขึ้น
“ใช่แล้วท่านหัวหน้าเฉิน เมื่อครู่ข้าก็เห็นเงาร่างวานรตัวใหญ่ ปรากฏทับซ้อนกับร่างของมัน ไม่แน่ว่าเจ้าเด็กนี้ อาจเป็นผู้ใช้พลังจากร่างสถิต ก็เป็นได้!! พื้นฐานลมปราณจึงยากที่จะชี้ชัดความสามารถแท้จริงของมัน” มือปราบหลุน กล่าวเสริม
แต่ทว่า… สายตาของมือปราบเฉิน ที่มองกลับมายังพวกมัน ทำให้ทั้งสามรู้สึกอึดอัดทันที…
“ข้าสั่งอะไร พวกเจ้าแค่ทำตามก็พอ!! คิดว่าคนอย่างข้า เฉินโม่ จะแพ้ให้กับเจ้าเด็กขี้เมานี่งั้นหรือ?!”