สิ่งเดียวที่ ซุน เหนือกว่า ก็คือ กระบี่ในมือ
และทักษะอาคม ที่อีกฝ่ายคงไม่เคยพบเจอมาก่อน...
ในการต่อสู้ครั้งนี้ เงื่อนไขของ ซุน ก็ย่ำแย่กว่าอีกฝ่ายหลายเท่า… เพราะ ซุน จำต้องเอาชนะมือปราบเฉินให้ได้อย่างขาดลอยเท่านั้น ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถติดตามได้และจึงค่อยหลบหนีไป แต่สำหรับ มือปราบเฉิน มีเงื่อนไขเพียงแค่ถ่วงเวลา ซุน เอาไว้ จนกว่าชายแซ่เกาจะมาถึง ก็นับว่าเกินพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาชนะเสียด้วยซ้ำ…
เหงื่อที่ขมับของ ซุน ค่อย ๆ ผุดขึ้น การทรงร่างวานรสิ้นเปลืองพลังวิญญาณมิใช่น้อย คงไม่อาจยื้อได้มากเท่าใดนัก… อีกทั้ง มือปราบเฉิน ยังไม่เปิดช่องว่างใด ๆ ให้เห็นเลย บ่งบอกถึงประสบการณ์ในการต่อสู้ในระดับสูง…
ซุน รู้ดีว่าทุก ๆ ลมหายใจที่ผ่านไป คือความอันตรายที่ทบทวี… อย่างน้อยกระบี่ในมือ ก็คือเทพศาสตราชั้นยอด ที่สามารถทำลายกระบี่ของ มือปราบเฉิน ได้!! ตัดสินใจพุ่งตรงเข้าไปด้วยท่าร่างเมามาย โยกคลอนจนเกิดเงาร่างทับซ้อนหลอกล่อสายตา…
ทว่า มือปราบเฉิน กลับไปหลงกล ยังคงแน่นิ่งปลายกระบี่ไม่ไหวติง…
