กลุ่มมือปราบมีอยู่ด้วยกันทั้งสิ้น 5 คน ประจำการเฝ้าระวังในจุดทิศใต้แห่งนี้… ทั้งหมดล้วนเป็นผู้ใช้ลมปราณ ชนชั้นลมปราณสีน้ำเงินทั้งสิ้น สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย เพราะมันต้องเฝ้าเส้นทางอยู่เช่นนี้ตลอดทั้งกลางวันและกลางคืนอย่างไม่มีจุดหนาย…
จวบจนกระทั่งมองเห็นเงาร่างของเด็กหนุ่มที่หนึ่งตรงเข้ามา… หนึ่งในมือปราบ เบิกตากว้างทันที สามารถจดจำใบหน้าของ ซุน ได้แต่แรกเห็น…
“เจอแล้ว!! เจ้าเด็กคนนั้น… เจ้าเด็กคนนั้น!!”
เหล่ามือปราบทั้ง 5 ชักกระบี่ขึ้นพร้อมเพรียง ถลึงตาเกลียดชังมายังเด็กหนุ่ม หากมิใช่เพราะ ซุน มีหรือที่พวกมันจะลำบากเช่นนี้…
เฒ่าชีเปลือย ที่กำลังเฝ้ามอง เผยรอยยิ้มเจือจาง…
“ข้าไม่ช่วยนะ… การสิงร่างเจ้าเมื่อคราวก่อน ทำเอาข้าสูญเสียพลังวิญญาณไปไม่น้อยเลย…”
ซุน พยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ แผ่ล้นจิตสังหารออกมาอย่างรุนแรง พลางยกเต้าสุราขึ้นกระดก 3 คำติด… ทันทีที่ลดมือลงฤทธิ์สุราก็ปรากฏทันที ขาสองข้างของเด็กหนุ่มประหนึ่งพัวพัน เดินโซซัดโซเซมิตรงทาง หากแต่ดวงตากลับแข็งขัน จิตใจนิ่งสงบ เปี่ยมสมาธิด้วยวิถีฝึกฝน…
“วิถีเซียนเมรัย… กายเมามาย จิตมิเมามาย”
