เกาถิง ใบหน้าซีดเผือด ค่อย ๆ หยิบสิ่งนั้นออกมา ในมือปรากฏหยกโบราณชิ้นหนึ่ง… ซึ่งหยกโบราณนี้ ถูกเรียกขานกันในนาม หยกสื่อสาร เป็นอุปกรณ์พิเศษที่แฝงไว้ด้วยอาคมโบราณ ใช้ในการติดต่อสื่อสารระยะไกล มีรัศมีครอบคลุมนับหมื่นลี้ ขอเพียงยังอยู่ในทวีปเดียวกัน ก็สามารถติดต่อหากันได้ แต่แน่นอนว่ามันเป็นอุปกรณ์ที่มีราคาสูงมากในท้องตลาด มิใช่สิ่งที่บุคคลสามัญจะสามารถถือครอง…
“หัวหน้าเกา… อย่าบอกนะว่าผู้ที่ติดต่อเข้ามาคือ?!” หนึ่งในลูกสมุนของ เกาถิง เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เห็นชัดเจนว่า เกาถิง ไม่กล้าตอบรับสัญญาณสื่อสารที่ติดต่อเข้ามา
“อืม… เป็น ลู่เหรินฮ่าว ไม่ผิดแน่ หากมันรู้ว่าพวกเราปล่อยให้เจ้าเด็กบ้านั่นหนีไปได้ ลู่เหรินฮ่าว คงไม่ปล่อยให้พวกเรารอดชีวิต...” เกาถิง ทำใจตั้งสติอยู่สักระยะก่อน จะยอมตอบรับสัญญาณดังกล่าว เนื่องด้วยหากไม่ยอมรับการติดต่อ ก็มีค่าเท่ากับตายเช่นกัน…
“ขอรับ… ปรมาจารย์ลู่” เกาถิง พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เรียบเฉยที่สุด
