“เฮ้ย! เฮ้ย! เฮ้ย! ไม่หักโหมเกินไปหน่อยหรือ?! ระวังเจ้าจะตายเสียก่อนจะเมา…” เฒ่าชีเปลือย เอ่ยทักขึ้น
ใบหน้ารวมถึงร่างกาย ซุน หลังดื่มสุราเพียงไม่กี่อึดใจ ล้วนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำจนน่ากลัว!! ซุน รู้สึกราวกับอวัยวะภายในถูกแผดเผาจากฤทธิ์สุรา เส้นลมปราณและจุดชีพจนทั่วร่างสั่นกระเพื่อมไม่หยุด สภาพโดยรวมเรียกได้ว่าย่ำแย่ยิ่งไปกว่าเดิมด้วยซ้ำ
หากแต่มีสิ่งหนึ่ง ที่มันกลับนิ่งสงบกว่าที่คิดไว้… นั่นคือสติสัมปชัญญะ!! มันน่าตกใจที่ ซุน ไม่มีอาการเมามายเท่าใดนัก รู้สึกเหมือนความคิดในหัวโล่งโปล่งขาวโพลนไปหมด ภาพจำในเหตุการณ์ร้ายเมื่อหลายวันก่อน สลายหายไปในชั่วพริบตา…
“หุบปากเจ้าไปเสียเถอะ เจ้าชีเปลือยอัปลักษณ์!! ข้าคือศิษย์สืบทอดของ เซียนเมรัย จะตายเพราะเมรัยได้เยี่ยงไร!! หากว่างปากมากนัก ใยไม่ยกเท้าเจ้าขึ้นขบเคี้ยวดูพลาง ๆ เล่า?!” เด็กหนุ่ม เค้นเสียงขึ้นพลางมองตาขวาง
ทำเอา เฒ่าชีเปลือย ผงะเล็กน้อย ใบหน้าบิดเบี้ยว…
“เอาแล้วไง… พอเมาได้ที่ ก็ปากสุนัขทันทีเสียด้วย…”
