“ข้ากำลังจะบอกกับเจ้าว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่เจ้าควรจะก้าวเดินออกจากวิถีเดิมที่เจ้าเคยเชื่อถือ… คุณงามความดีมันไม่อาจก่อประโยชน์ ตราบเท่าที่เจ้ายังอ่อนแอ!! ผู้คนในดินแดนแห่งนี้ยินยอมจะกลายเป็นปีศาจ ยินยอมถูกประนามว่าชั่วช้า เพียงเพื่อจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด!!
เจ้าถูกยัดเยียดความผิดที่สังหารคนเพียงคนเดียว ทั้งที่เจ้าไม่ได้กระทำด้วยซ้ำ เพราะอะไรรู้หรือไม่?! เพราะเจ้ายังไม่เข้าใจในวิถีทางที่จะอยู่รอด และโอกาสเติบโตในดินแดนแห่งนี้อย่างไร!!
เจ้าเป็นเพียงผู้แก้ไข… แต่เจ้ามิใช่ผู้ควบคุม!!
สังหารหนึ่งคนมีความผิด… สังหารสิบคนเป็นฆาตกร… สังหารร้อยคนเป็นมหาโจร… สังหารหนึ่งพันเป็นยอดขุนศึก… สังหารหนึ่งหมื่นเป็นวีรบุรุษ… สังหารหนึ่งแสนนั่งอาชาแม่ทัพ…
สังหารหนึ่งล้าน... เหยียบย่างขึ้นสู่บัลลังก์!!
นี่ถือวิถีทางของดินแดนแห่งนี้ ความถูกต้องและหน้าประวัติศาสตร์ถูกขีดเขียนไว้โดยผู้ชนะสงครามเสมอมา ตราบใดที่เจ้ายังไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้ากล่าวขึ้น เจ้าก็ไม่มีวันประสบความสำเร็จในดินแดนแห่งนี้ได้ สักวันเจ้าจะต้องตายเฉกเช่นสุนัขตัวหนึ่ง!!”
“!!!!!!!!!!!!” ซุน ได้ยินเช่นนั้น ก็ใบหน้าด้านชาไปในทันที…
