เห็นสีหน้าเจ้าเด็กนั่นหรือไม่? สีหน้าอย่างนั่นน่ะหรือคือเด็กหนุ่มที่กำลังโป้ปดต่อหน้า กองมือปราบ และ ผู้ว่า!! ข้าก็นึกเอะใจอยู่แล้ว ว่าทำไมเจ้าเด็กผู้นี้จึงไม่แสดงความหวาดกลัวใด ๆ ตั้งแต่ถูกจับกุม ที่แท้มันก็ถือครองสายเลือดที่ไม่อาจแตะต้องได้นี่เอง…” มือปราบเฉิน กล่าวขึ้นกับเหล่าลูกน้อง
ยิ่งทวีความหวาดกลัว และปักใจเชื่อในตัว ซุน มากยิ่งขึ้น!!
“ทะ…ทำไม บุตรของ ฉีเฟยหลง ถึงได้มาอยู่ในเขตชุมชนหมู่บ้านรกร้างเช่นนี้… ทั้งยังอยู่ในสถานะคนเถื่อนไม่มีแซ่ ไม่มีผู้ติดตาม!! มันมิแปลกไปหน่อยหรือ” ผู้ว่าจินหง พยายามเอ่ยถาม
เด็กหนุ่ม เก็บป้ายทองแดงด้วยใบหน้าเรียบเฉย…
“นั่นก็เพราะข้าเป็นบุตรนอกสมรส ณ ตอนนี้จึงยังไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับทรัพย์สมบัติของตระกูลฉีจนกว่าจะอายุครบ 18 ปี… ส่งผลให้คนของบ้านใหญ่บางคนที่เกลียดชังข้า พยายามหาทางกำจัดข้าให้สิ้นซาก ข้าจึงต้องลี้ภัยมาที่นี่ เฝ้ารอจนกว่าจะอายุครบ 18 ปี จึงจะกลับไปที่ตระกูลฉีได้อีกครั้ง…”
ทั้งน้ำเสียงและวาจา ล้วนถูกกล่าวขึ้นอย่างไม่มีติดขัด…
ผู้ว่าจินหง ทำได้เพียงเปลี่ยนผ้าซับเหงื่อผืนแล้วผืนเล่า…
ก่อนที่ มือปราบเฉิน จะเข้ามากระซิบด้านหลัง…
