ตอนที่ 16
เช้าวันรุ่งขึ้น…
สีหน้าของ ซุน เคร่งขรึม เมื่อถูกพาตัวมายังศาลตัดสินในจวนผู้ว่า มือเท้าของเด็กหนุ่มถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน แม้มิใช่เส้นใหญ่โตนัก แต่ก็จัดว่าเทอะทะน่ารำคาญ… สายตาของเด็กหนุ่มยากที่ผู้ใดจะคาดเดาว่าคิดอ่านหรือวางแผนอย่างไร แต่ที่แน่ชัดคือมันไม่มีร่องรอยแห่งความกังวล ฉายออกมาจากดวงตาแม้สักนิด…
กังเฉิง ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน ใช้สถานะของตนเข้าเป็นหนึ่งสักขีพยาน ว่า ซุน นั้นบริสุทธิ์ ให้การชี้แจงต่อศาลว่า ซุน อยู่ร่วมกับตนตลอดเวลายามที่เกิดเหตุขึ้นในวันนั้น… กลุ่มชาวบ้านอีกจำนวนไม่น้อย รอฟังคำตัดสินอยู่ด้านนอกประตูศาล บ้างก็มีบุตรหลานเล่าเรียนในสถานศึกษา บ้างก็เคยได้รับการช่วยเหลือจาก ซุน น้อยคนนักที่จะเชื่อว่า ซุน กระทำผิด…
ผู้ว่าจินหง รับหน้าที่เป็นผู้พิพากษา… แสร้งหยิบอ่านสำนวน ทั้งที่มันแทบจะไม่ได้เขียนสิ่งใดเอาไว้ ปลายทางการตัดสินแน่นอนว่าถูกกำหนดเอาไว้แล้ว อยู่ที่ว่า จินหง จะหาหลักฐานใดยัดเยียดลงไป สายตาของ ผู้ว่าจินหง สบตากับ มือปราบเฉิน เล็กน้อยคล้ายเป็นสัญญาณ ก่อนที่ มือปราบเฉิน จะร่นถอย แยกตัวออกไปจากศาลตัดสิน…
