เด็กหนุ่ม กัดขบฟันแนบแน่นเสียจนโลหิตอาบไหลผ่านร่องฟัน… ดวงตาแข็งกร้าวแดงก่ำจากเส้นโลหิตที่แตกเป็นฝอย… ทุก ๆ การเต้นของหัวใจ มันคือโทสะที่ทบทวี สติและสมาธิที่เคยเป็นข้อดีที่สุดของ ซุน บัดนี้มันได้ขาดผึ่งเป็นที่เรียบร้อย…
“ใครสังหาร เหล่าซือ… ใครสังหารอาจารย์ข้า!!
พวกมันต้องตาย… ข้าจะต้องล้างแค้น!!”
นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่รู้จักกันมา ที่ กังเฉิง สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรง ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสหายรักของตน… แม้แต่ตัวของ กังเฉิง ยังไม่กล้าแตะสัมผัส กับร่างของ ซุน มันร้อนยิ่งกว่าเปลวเพลิงเบื้องหน้าที่กำลังลุกโชน…
หากแต่มีผู้หนึ่ง ที่ยังคงแสดงสีหน้าเย็นชาเฉยเมย… กวาดมองไปรอบ ๆ และวิเคราะห์เหตุการณ์เป็นภาพนิมิตที่สร้างขึ้นภายในใจได้อย่างแยบยล… ซึ่งคนผู้นั้นก็คือ เฒ่าชีเปลือย…
ร่างจิตวิญญาณของชีเปลือยลอยล่องไปรอบ ๆ ทำได้แม้แต่การเข้าไปมองดูสภาพศพที่ไหม้เกรียมด้านใน เนื่องด้วยเปลวเพลิงที่ลุกท่วมเวลานี้ หาได้ก่อผลกระทบใด ๆ ต่อร่างจิตวิญญาณอันทรงพลัง…
มีหลายจุดที่ เฒ่าชีเปลือย รู้สึกขัดสายตา โดยเฉพาะศพที่มอดไหม้ภายใน…
