ตอนที่ 13
“มีดบินไร้เทียมทาน... เทพปรมาจารย์แห่งทวีปพยัคฆ์ขาว ลู่เหรินฮ่าว!!” เหยาหมิง มากไปด้วยประสบการณ์ จึงสามารถระบุตัวตนของอีกฝ่ายได้ในทันที
มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเผยตัวตนออกมาจากระยะสุดสายตา… ซึ่งผู้ที่เดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านี้ เป็นชายจอมสำอางค์ผู้หนึ่ง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูคดโกงชั่วร้าย ท่วงท่าการเดินอ่อนช้อยเกินอิสตรี อายุแท้จริงของคนผู้นี้น่าจะเกินร้อยปีไปไกลโข หากแต่เพราะพื้นฐานลมปราณระดับสูงและการดูแลตนเองเป็นอย่างดี จึงแทบไม่พบเจอร่องรอยแห่งความชราภาพ ทั่วยุทธภพต่างรู้ดีว่า ลู่เหรินฮ่าว ผู้นี้มิใช่ชายแท้สมบูรณ์
ส่วนกลุ่มคนที่ตามมาด้านหลังนั้น แม้จะปกป้องใบหน้ามิดชิด แต่ เหยาหมิง ก็จดจำเอกลักษณ์ลมปราณของพวกมันได้ ว่าเป็นกลุ่มเดียวกับที่เคยมาสอดแนม สถานศึกษาศาสตร์อักษร แห่งนี้เมื่อหลายวันก่อน...
“ทั่วยุทธภพแห่งนี้ ผู้ที่สามารถรับ มีดบิน ของเราได้โดยไม่บาดเจ็บ คาดว่าคงมีไม่เกินสิบคน… สมแล้วที่เป็นอดีตเทพปรมาจารย์แห่งทวีปเต่าทมิฬ เซียนสุรา เหยาหมิง…”
