เหยาหมิง กำ มีดบิน ในมือไว้แนบแน่น... แววตาเปี่ยมไปด้วยโทสะพอกพูน...
“ลู่เหรินฮ่าว… ข้ากับเจ้าไม่เคยบาดหมาง ใยเจ้าจึงลงมือเหี้ยมโหดนัก!!”
ลู่เหรินฮ่าว ใช้นิ้วชี้ม้วนเส้นผมข้างใบหูเนื่องช้า กิริยากระชดกระช้อยเกินสตรี…
“จริงอยู่พวกเราทั้งคู่นั้นไม่เคยบาดหมาง หากแต่ตัวเราต้องทำตามหน้าที่…”
เหยาหมิง กัดขบฟันแนบแน่น เหลือบมองไปยังสถานศึกษาโทรม ๆ ที่ด้านหลัง… โดยพื้นฐานแล้ว ตำแหน่ง เทพปรมาจารย์ จะถูกมอบให้กับยอดฝีมือระดับสูงสุดของทวีปนั้น ๆ จึงไม่มี เทพปรมาจารย์คนใดมีพื้นฐานลมปราณต่ำกว่า ชนชั้นลมปราณสีส้มขั้นปลาย(สีส้มขั้นที่ 7-9) ซึ่งแน่นอนว่าทั้ง เหยาหมิง และ ลู่เหรินฮ่าว ต่างก็อยู่ในระดับชนชั้นเทียบเท่า… หากเกิดการต่อสู้ระหว่างสองยอดฝีมือระดับนี้ สถานศึกษาด้านหลังคงถูกทำลายสิ้นเป็นแน่…
“หน้าที่ของเจ้าคืออะไร!! เทพปรมาจารย์อย่างเจ้า ผู้คนทั่วทวีปล้วนหมอบคลานให้การเคารพ แต่ด้วยการโจมตีโหดเหี้ยมเมื่อครู่ หากข้ามิใช่ เหยาหมิง แต่เป็นเพียงเหล่าซือชราสามัญ มิตกตายภายใต้ มีดบิน ของเจ้าหรอกหรือ?!” เหมาหยิง เค้นเสียงเอ่ยถาม หากสามารถจบที่การเจรจาได้คงเป็นเรื่องที่ดีกว่าการปะทะ
