แต่ชายผู้นั้นกลับแผดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความไม่สำนึก…
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ต่อให้เจ้ามิใช่ เหยาหมิง ตัวจริง… ก็เพียงแค่เก็บกวาด คนเถื่อน จากดินแดนรกร้างไปหนึ่งคน จะนับเป็นอย่างไร?!”
ยิ่งได้ยินเช่นนั้น เหยาหนิง ยิ่งสั่นสะท้านขึ้นด้วยความเกลียดชัง…
“เห็นชีวิตผู้คนดุจผักปลา… เจ้ายังสมควรเรียกตนเอง เทพปรมาจารย์ ที่น่านับถืออีกงั้นหรือ!!”
ลู่เหรินฮ่าว แสยะยิ้มยกแขนขึ้นสูง ในมือปรากฏ มีดบิน 4 เล่ม พร้อมใช้งาน...
“บอกเจ้าแล้วอย่างไรว่าเราปฏิบัติตามหน้าที่… แม้แต่การไต่เต้าขึ้นมาในตำแหน่ง เทพปรมาจารย์ ก็เป็นหน้าที่เช่นเดียวกัน เรามิได้ต้องการมันเป็นการส่วนตัว… และนี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เจ้าจะยอมแพ้ เหยาหมิง หากเจ้ายอมตามพวกเรากลับไปแต่โดยดี เจ้าก็ยังปลอดภัย…”
“!!!!!!!!!!” เหยาหมิง เบิกตากว้างขึ้น… ถ้อยวาจาที่เต็มไปด้วยเลศนัยของ ลู่เหรินฮ่าว กำลังบอกชี้ชัด ว่า ลู่เหรินฮ่าว รับคำสั่งจากเบื้องบนอีกทอดหนึ่ง มิเช่นนั้นจู่ ๆ คงไม่เข้ามาเผชิญหน้ากับตนทั้งที่ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางต่อกัน
