ตอนที่ 14
ซุน นั่งกอดซากแขนขวาของ เหยาหมิง เอาไว้ เบื้องหน้าสถานศึกษาที่มอดไหม้ไปเรื่อย ๆ โดยที่ กังเฉิง พยายามเรียกสติ แม้จะเขย่าร่างของ ซุน จนโยกคลอน แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีความหมาย เด็กหนุ่ม แข็งค้างอยู่เช่นนั้นพร้อมกับหยดน้ำตาที่อาบนอง…
ภาพควาทรงจำของ เหล่าซือ ตลอดสองปีที่ดูแล ซุน มาโดยตลอด มันผุดขึ้นมาเด่นชัดมาก... แม้ว่า ซุน จะเคยสัมผัสประสบการณ์แห่งความพลัดพรากมาแล้ว แต่ในครั้งแรกกับอาจารย์จากโลกเดิมนั้น ซุน คือเป็นผู้ที่ก้าวเดินผิดพลาดด้วยตนเอง และอาจารย์ผันก็ไม่ได้ตกตายไปเพียงแค่ไม่มีโอกาสได้ร่ำลากัน ครั้งนั้นถือเป็นความรู้สึกติดค้างที่อยู่ภายในใจเสียมากกว่า…
ทว่าครั้งนี้ ร่องรอยทุกอย่างมันชัดเจนยิ่งว่ามิใช่อุบัติเหตุ… เป็นการถูกเล่นงานโดยศัตรูที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า เหยาหมิง และมีจำนวนที่มากกว่าอีกด้วย ฉะนั้นแล้วสิ่งที่อยู่ภายในใจของ ซุน จึงมิใช่เรื่องที่ติดค้างเฉกเช่นคราวก่อน...
มันคือความเคียดแค้น ชิงชัง ที่ก่อตัว!!
