ซุน ได้ยินเช่นนั้นก็อึ้งไปไม่น้อย… ปกติแล้ว เฒ่าชีเปลือย มักจะทำแต่เรื่องไร้สาระ ไม่ก็กลั่นเกรง ซุน ไปเรื่อยเปื่อย ตลอด 2 ปีมานี้แทบไม่อาจหาประโยชน์ ทำให้ ซุน ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า เฒ่าชีเปลือย จะแตกฉานด้านความเข้าใจในสิ่งที่ ซุน ยังไม่เคยได้เรียนรู้…
“เจ้าคงไม่ได้แต่งเรื่องมาหลอกข้า ใช่หรือไม่?”
“ระวังปากหน่อยเจ้าเด็กบ้า!! ข้าต้องเสียสละพลังทั้งหมดของข้าไป เพื่อพาเจ้ามายังสุริยะที่ห่างไกลแห่งนี้ และยังรักษาชีวิตเข้าไว้เมื่อ 2 ปีก่อน จนวิญญาณข้าอ่อนแอลงมาก หัดสำนึกบุญคุณของข้าเสียบ้าง!!” เฒ่าชีเปลือย กล่าวขึ้นพลางใช้ปลายนิ้วจิ้มย้ำบนหน้าผากของเด็กหนุ่ม
ซึ่ง ซุน สัมผัสได้ถึงการจิ้มนี้อย่างชัดเจน ราวกับเป็นนิ้วของคนจริง ๆ จะศีรษะของเด็กหนุ่มผงะหงายไปด้านหลัง… ทั้งที่ปกติแล้ว เวลา ซุน พยายามที่จะเล่นงาน เฒ่าชีเปลือย กลับจับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า แตกต่างไปจากวิญญาณดวงอื่น ๆ ทำให้ ซุน เริ่มตระหนักว่า แท้จริงแล้ว การจะแตะสัมผัสดวงวิญญาณของ เฒ่าชีเปลือย ได้นั้น อาจขึ้นอยู่กับความตั้งใจของ เฒ่าชีเปลือย เอง…
