ตอนที่ 4
“นี่ ไป๋เอ๋อ… รู้หรือไม่ว่าเจ้าเป็นอาชาตัวที่สามแล้ว สำหรับอาชาสองตัวแรก มันอ่อนล้าเกินกว่าที่พวกเราจะร่วมเดินทางกัน ท่านปู่ไม่ยอมเสียเวลาให้พวกมันพักฟื้น แต่เลือกที่จะเปลี่ยนม้าไปเรื่อย ๆ ตลอดการเดินทาง… ไม่รู้ว่า เวลานี้ ปิงเอ๋อ และ อิงเอ๋อ จะเป็นยังไงกันบ้าง ข้ารู้สึกผิดยิ่งนักที่ต้องทิ้งพวกมัน…” เด็กสาวยืนพูดคุยกับ อาชาของนางเป็นวรรคเป็นเวร ประหนึ่งว่าอาชาฟังความนางรู้เรื่อง
ซุน ที่บังเอิญเดินผ่านมาเห็น ถึงกับมิอาจกลั้นขำ…
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเจ้าจะกำลังคุยกับม้า!!”
หญิงสาว หน้าแดงก่ำขึ้นทันทีด้วยความอับอาย… ในตอนที่ปู่ของนางว่ากล่าว นางยังไม่รู้สึกอับอายเทียบเท่ากับการถูกเด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกัน ค่อนแคะเช่นนี้…
“จะ…เจ้าคนชั่วร้าย!! ข้าคุยกับม้าแล้วอย่างไรเล่า!! ดีกว่าไปคอยติเตียนผู้อื่นเช่นที่เจ้ากระทำ”
ซุน กลับหัวร่อหนักข้อขึ้นอย่างไร้เหตุผล…
ยิ่งสร้างความเดือดดาลให้กับเด็กสาวอย่างมาก...
“ซุน… อย่าเสียมารยาทกับแขก...” เหยาหมิง เค้นเสียงดุมาแต่ไกล