เขตตะวันตก ณ ทวีปพยัคฆ์ขาว…
เขตตะวันตกแห่งนี้ มีอาณาเขตดินแดนกว้างขวาง จนถูกแยกย่อยเป็นมณฑลเล็ก ๆ มากมาย กระจายอยู่ตามพื้นที่ หนึ่งในนั้น คือ มณฑลเฮย เป็นมณฑลรกร้างที่ไม่ค่อยจะมีบุคคลภายนอกมาเยี่ยมเยือนนัก… แม้แต่คนของราชสำนัก หรือสมาพันธ์ทำเนียบยุทธภพ ยังปฏิเสธที่จะเข้ามาดูแล เพราะมณฑลแห่งนี้ มักถูกเรียกว่าดินแดนไร้กฎหมาย
ชุมชนหมู่บ้านตะวันอัสดง… ชุมชนนี้เป็นส่วนหนึ่งของ มณฑลเฮย ว่ากันว่าเป็นตำแหน่งสุดท้าย ที่สามารถมองเห็นดวงตะวันลับขอบฟ้า ชุมชนแห่งนี้ประกอบด้วยหมู่บ้านกว่า 7 หมู่บ้าน มีอาณาเขตพื้นที่รกร้างที่กว้างใหญ่
ชายชราผู้หนึ่ง ย่างก้าวแผ่วเบา เดินทางพร้อมเด็กสาวที่นั่งบนหลังม้าสีขาวขุ่น… แม้ว่าม้าตัวนี้ จะพยายามควบวิ่งด้วยความเร็วเพียงใด แต่ก็คล้ายว่า ชายชรา ยังสามารถจูงม้าไว้ข้างกายมิห่าง สืบเท้าด้วยวิชาตัวเบาล้ำเลิศ ประดุจสายลมเคลื่อน...
จวบจนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง… สถานศึกษาศาสตร์อักษร
“ซวงซวง… เจ้าอย่าวิ่งเล่นซุกซนไป ปู่แวะเวียนหาสหายมินานนัก…” ชายชรา กล่าวกับหลานสาว
“เจ้าค่ะ… หลานจะอยู่ที่นี่กับ ไป๋เอ๋อ” เด็กสาววัย 15 กล่าวพลางลูบไปบนศีรษะม้า
