ตอนที่ 2
ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งปีก่อน...
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
เสียงไม้หวายที่ฟาดลงบนแผ่นหลังดังแน่นถนัดหูไม่ขาดสาย… ผู้ใดย่างกรายมาในละแวก พอได้ยินเสียงนี้ก็ต่างพากันเดินหนี หวั่นใจลึก ๆ ว่าผู้ที่ถูกฟาดจะตกตายไปเพราะความเจ็บปวดหรือไม่…
“อาจารย์เน้นย้ำกับเจ้าแล้วใช่หรือไม่!! ว่าห้ามเจ้าฝึกฝนอาคมและไสยเวทย์ใด ๆ อีก เหตุใดยังกล้าแอบไปสักยันต์ เบญจสารสัตว์ ไว้กลางแผ่นหลังเช่นนี้!! คำพูดของข้ามิได้เข้าไประคายหูเจ้าเลยงั้นหรือ… ซุน!!”
ภิกษุชราท่าทีเดือดดาล พลางฟาดไม้หวายลงบนแผ่นหลังเด็กหนุ่มไม่ยั้งมือ… ใบหน้าของ ซุน นิ่วขมวด แต่ไม่มีแว่วเสียงใดหลุดผ่านลำคอแม้เพียงนิด ซึ่งหากเป็นคนทั่วไปคงแผดเสียงดังลั่นตั้งแต่หวายลงหลังครั้งแรก...