“ปู่บอกแล้วอย่างไร? อย่าพยายามตั้งชื่อให้กับอาชาเหล่านี้ มิเช่นนั้นเวลาที่ต้องแยกจากกัน มันจะทำให้เจ้าเสียน้ำตาทุกคราไป…” ชายชราตำหนิเล็กน้อย ก่อนจะส่ายศีรษะถอนหายใจ
ไม่นานก็มีชายชราอีกคนหนึ่งแต่งกายคล้ายบัณฑิต สืบเท้าออกมาจากโรงเรือนที่ดูซอมซ่อ…
“ลมอะไร หอมเจ้ามาถึงมณฑลรกร้างห่างไกลเช่นนี้? เตียมู่หยง”
“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ไม่พบกันนานเลยนะ เหยาหมิง…” เตียมู่หยง หัวเราะเบา ๆ ดีใจเมื่อได้พบสหายที่จากกันไปนาน
“เลิกเรียกข้าด้วยนามนั้นได้แล้ว… คนที่นี่ต่างเรียกข้าว่า เหล่าซือ” จากสีหน้าแล้ว ดูเหมือนชายชราจะไม่ชื่นชอบให้เรียกขานนามเดิมของตนนัก
“ใครจะเรียกอย่างไรก็ช่างหัวมันปะไร… อย่างไรข้าก็จะเรียกเจ้าว่า เหยาหมิง!!” เตียมู่หยง ยิ้มเยาะชอบใจ
ชายชราเหยาหมิง ถอนหายใจแรง…
“เข้ามาข้างในก่อน...”
ด้านนอกเรือนแม้จะดูซอมซ่อ หากแต่เรือนด้านในค่อนข้างกว้างขวาง ประหนึ่งว่าใช้รองรับคนหมู่มาก ทว่าภายในเรือนหาได้มีของล้ำค่าอันใด นอกเหนือจากตำรามากมายที่กองสุมกัน ณ มุมห้อง… และโต๊ะไม้เก่า ๆ หลายสิบตัวที่เรียงราย
