บทที่ 72 เพื่อนร่วมทีมหมู*[1]
เฝ่ยไป๋ลู่มีอาวุธไสยเวทคือตราประทับคู่หนึ่ง แบ่งเป็นตราประทับหยางกับตราประทับหยิน
ตราประทับหยางสามารถเคลื่อนเมฆและสั่งฟ้าฝนได้ รวมถึงควบคุมปราณหยางทั้งสวรรค์และโลกได้
ส่วนตราประทับหยินสามารถกำจัดความชั่วร้าย และควบคุมปราณหยินได้
หลังจากร่วงลงสู่เขาวงกตไร้สิ้นสุด และได้เกิดใหม่โดยบังเอิญ เฝ่ยไป๋ลู่ก็คิดว่าเธอจะไม่เห็นตราประทับทั้งสองนี้อีก แต่ตราประทับหยินและหยางคู่นี้จะปรากฏตรงหน้าเธอเอง
ตราประทับนี้ เธอต้องได้มาอยู่ในมือ
ทว่าไม่ใช่ทุกคนจะเข้าร่วมการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าได้ ไป๋ลู่ในตอนนี้ไม่มีภูมิหลังพิเศษอย่างนิกายหรือสำนัก แม้แต่จดหมายเชิญสักฉบับก็ไม่มี ดังนั้นอย่าพูดถึงเรื่องการแข่งขันกับรางวัลเลย
‘เราต้องหาทางเอาจดหมายเชิญร่วมงานมาให้ได้ก่อน’ เฝ่ยไป๋ลู่แตะคาง แสงในดวงตาคู่โตหม่นลง เม้มปากเล็กน้อย คงต้องเริ่มจากสอบถามคู่ศิษย์พี่น้อง กานว่างกับเจียงชิง
เจียงชิงล้มลงโดยไม่ทราบสาเหตุตอนที่ก้าวออกมา หลังจากที่เขาลุกขึ้น เจ้าตัวก็จามเสียงดัง “ฮัดชิ้ว!”
เขาลูบจมูกและพึมพำ “ใครกำลังวางแผนร้ายลับหลังฉันฮะ คนเดียวที่ฉันทำให้ขุ่นเคืองเมื่อเร็ว ๆ นี้ก็คือเฝ่ยไป๋ลู่ ต้องเป็นเธอแน่…”
กานว่างพูดไม่ออก “นี่เป็นเพียงปฏิกิริยาตามปกติทางสรีรวิทยา ทำไมนายถึงโทษคนอื่น ยิ่งไปกว่านั้น เฝ่ยไป๋ลู่ก็ไม่สนใจนาย แต่นายกลับเอาความไม่พอใจมาลงที่เธอเนี่ย?”
“ศิษย์พี่รอง ลางสั
