ร็จเขาจะต้องตาย น่าเสียดายที่ผมลงทุนกับตระกูลเฝ่ยไปมาก…”
“นายก็ไม่ได้เรื่องมาแต่ไหนแต่ไร เพราะแบบนี้ไงคนส่วนใหญ่ถึงเข้าหาตระกูลเฝ่ย” หานซุ่นเซิงเคาะโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย “เขาตายแล้ว แต่ยังมีลูกชายอีกสองคนไม่ใช่เหรอ?”
หานซุ่นเซิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ทว่าสีหน้าอาจารย์หลินแข็งค้างไปแล้ว ก่อนที่เขาจะก้มหน้าลง
“ขอบคุณศิษย์พี่รองสำหรับคำชี้แนะ ผมรู้ว่าต้องทำยังไง” ดวงตาของเขาหรี่ลง ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วจากไป
หานซุ่นเซิงมองคนที่เดินออกไปแล้วแค่นเสียง
“เอ็งก็ใจแคบเหมือนกันแหละหว้า พูดความจริงนิดหน่อยก็โกรธจนหนีเตลิดไปเลย”
หวังซินซึ่งหลบอยู่ด้านข้างสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงหานซุ่นเซิง
หานซุ่นเซิงไม่ยอมปล่อยเธอไป
หานซุ่นเซิงบีบคางหวังซินด้วยนิ้วที่ด้านและหยาบกร้าน เหลือบมองเครื่องหมายสีแดงด้านหลังหูของเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ
“เธอต้องช่วยอาจารย์อย่างฉันชักชวนอาจารย์อาของเธอ ฉันไม่อยากทำลายความสัมพันธ์กับเขาในตอนนี้…”
สีหน้าของหวังซินสลับระหว่างขาวแดง อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเธอที่เกิดจากการทรมานของอาจารย์หลินยังไม่หายดี
ตอนนี้เธอกำลังถูกขอให้เอาใจอาจารย์หลินที่กำลังโกรธอย่างนั้นเหรอ…
เธอตายแน่!
ทว่าหวังซินไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ “ค่ะอาจารย์”
หานซุ่นเซิงพอใจ “ไปเร็ว ก่อนที่เขาจะเดินไปไกล”
……
อาจารย์หลินที่พึงพอใจเดินออกมาจากบ้าน
หวังซินนอนแผ่หลาเนื้อตัวเปล่าเปลือยอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เสมือนหุ่นกระบอกเ
