เจียงผิงอันสัมผัสความนุ่มนิ่มจากเบื้องหลังแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ศิษย์พี่หญิงอย่าก่อเรื่องเลย เจ้าบรรลุเซียนไปแล้ว อย่าทำตัวเป็นเด็ก ๆ ให้คนเขาหัวเราะขำเลย”
“เจ้าบื้อตัวเหม็น เจ้าทำตัวเช่นนี้ได้อย่างไร รู้หรือไม่ว่าศิษย์พี่หญิงผู้นี้เนื้อหอมเพียงไหน มีเซียนตั้งมากมายมาชอบศิษย์พี่หญิงผู้นี้แต่ศิษย์พี่หญิงผู้นี้หาเหลือบแลไม่”
เหมียวเสียปล่อยคอเจียงผิงอันแล้วลากเข้าตำหนักไป
“ครั้งนี้ เซียนมนุษย์คณะเราหลายสิบคนรุมสู้กับสัตว์ร้ายจักรวาลนั่นกว่าจะฆ่าได้ รากฐานของมันมีประโยชน์กับเจ้า แถมเนื้อยังอร่อยด้วย”
“สัตว์ร้ายจักรวาลคืออะไรหรือ?” เจียงผิงอันถามอย่างสงสัย
เขาเพิ่งเคยได้ยินถึงสัตว์ภูตเช่นนี้เป็นครั้งแรก
เหมียวเสียอธิบาย “สัตว์ร้ายจักรวาลเป็นสัตว์ภูตพิเศษซึ่งเกิดในดวงดาว เกิดมาก็อยู่ในระดับเซียนแล้ว กินดวงดาวเป็นอาหาร มีอำนาจหลากหลายแต่กำเนิด รากฐานของมันบรรจุกฎแห่งแรงโน้มถ่วง”
“เจ้านี่กลืนดวงดาวไปหลายดวง ฆ่ามนุษย์ไปเกินนับถ้วน เซียนในคณะเราหลายสิบคนต้องรุมโจมตีกว่าจะฆ่าได้”
“รากฐานของมัน เราก็แบ่งกันแล้ว เพราะข้ามีส่วนช่วย เจ้าเลยจะได้มาชิ้นหนึ่ง ดูดซับรากฐานเสี้ยวนี้ รากเซียนของเจ้าจะเติบโตงอกผลรากฐาน บรรลุสู่ขอบเขตถัดไปได้ง่ายขึ้น”
เจียงผิงอันลอบตกใจ เกิดมาก็อยู่ในระดับเซียนแล้ว สิ่งนี้น่าสะพรึงกลัวจริงแท้ รากฐานของสัตว์ภูตระดับเซียนมีประโยชน์กับเขาจริง ๆ “ขอบคุณศิษย์พี่หญิง”
ป้าบ!
