เฉียนอู่รู้ว่ำกำรท ำเช่นนี้อำจท ำให้เหมียวเสียมีโทสะ แต่เพื่อบุตรชำยตน เรื่องเช่นนี้มินับเป็นอะไร
ยำมเหมียวเสียเห็นกำรกระท ำของเฉียนอู่ นำงก็ก ำหมัดเสสรวลด้วยเดือดดำล
“ฮะ ๆ ประลอง? เฉียนอู่ เจ้ำพูดเองนะ ในเมื่อจะสู้ ก็ให้เจียงผิงอันสู้กับลูกเจ้ำแย่งรำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลเลยก็ได้ ผู้ใดชนะก็ได้รำกฐำนของอีกฝ่ำยไป”
นำงได้ตระหนักแจ้งแล้วว่ำอะไรเรียกว่ำไร้ยำงอำย เรียกกำรลอบโจมตีเป็นกำรประลอง
คิดจริง ๆ หรือว่ำกำรลอบโจมตีได้ผลกับเจียงผิงอัน?
ในเมื่ออยำกให้โอกำสกับเจียงผิงอัน เช่นนั้นก็ตำมใจเลย
เหล่ำคนในต ำหนักต่ำงมองมำอย่ำงประหลำดใจ
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เฉียนเทียนอวี่จะประลองกับใคร? เจียงผิงอันนี่ใครหรือ?”
“เจียงผิงอันที่จะต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์พิพำกษ์เทวำนั่นไง สองคนนั้นดูจะประลองชิงรำกฐำนสัตว์ร้ำยจักรวำลกันนะ”
“เจียงผิงอันผู้นี้เป็นเซียนมิได้ ใช้รำกฐำนไปก็เสียของเปล่ำ มิให้เฉียนเทียนอวี่ไปเลยล่ะ เสินกวงของเรำภำยหน้ำจะได้มียอดฝีมือเพิ่มมำอีกคน”
ปวงชนล้วนเคยได้ยินเรื่องของเจียงผิงอันมำบ้ำง และทรำบว่ำภำยหน้ำเขำจะต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์พิพำกษ์เทวำ ไม่อำจเป็นเซียนได้
ปวงชนมองมำยังอำคมที่เฉียนอู่สร้ำงขึ้น ภำยในมืดสนิท ผู้ฝึกตนทั่วไปนอกจำกเหล่ำเวียนมิอำจเห็นเหตุกำรณ์ภำยในได้เลย
บุตรของเฉียนอู่ เฉียนเทียนอวี่สืบทอดพรสวรรค์ของมำรดำ‘สงัดล ้ำ’ ในเขตแดนนี้ ทั้งเนตร โสต นำสิก สัมผัส และจิตสัมผัสของคู่ต่อสู้ล้
