ผู้พบตัวเจียงผิงอันใช้ระบบภาพของป้ายเทวะส่งภาพของเจียงผิงอันขณะขายของเข้าไปในกลุ่มสนทนาค่าหัว
เมื่อแน่ใจว่าเป็นเจียงผิงอันจริง ๆ หลายบุคคลที่หาเจียงผิงอันอยู่สองเดือนแต่ไม่เจอเสียทีก็ขบเขี้ยว
“เจ้านี่สมองมีปัญหาแน่แล้ว มายังแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุดสำหรับฝึกฝนอย่างสำนักศึกษาชางจือ แต่กลับไปขายของเสียนี่!”
“ต้องเป็นเพราะเจ้านี่บรรลุเป็นเซียนมิได้แน่ ๆ เลยปลงอนิจจาแล้ว”
“ใช่เลย หากข้ารู้ว่าข้าเป็นเซียนไม่ได้ ก็ไม่เหลือแรงผลักดันใดให้ฝึกฝนแล้ว”
คนเหล่านี้ล้วนมีข้อมูลของเจียงผิงอัน รู้ว่าเขามิอาจเป็นเซียนได้ขอเพียงกล้าเข้าเผชิญทัณฑ์ เขาจะต้องตายแน่นอน
ในห้องฝึกฝนแห่งหนึ่ง เซียนมนุษย์ผู้หนึ่งกำลังทำสมาธิศึกษาอักขระศักดิ์สิทธิ์ ทว่าป้ายเทวะที่เอวเขาก็เรืองประกาย หนึ่งเสียงดังมาจากข้างใน
“สหายเซียนโอวหยาง พบตัวเจียงผิงอันแล้ว”
โอวหยางจั๋วรื่อตอบกลับเนิบ ๆ โดยไม่ลืมตา “งั้นก็ไปจัดการเสียสิ รางวัลไม่น้อยหรอก”
โอวหยางจั๋วรื่อ บุตรคนโตของโอวหยางหงอวิ้น เจ้าสำนักเซียนเทียนหลาน เข้ามาฝึกฝนในสำนักศึกษาชางจือได้ตั้งแต่เมื่อหลายหมื่นปีก่อน
เขาได้รับฝากฝังธุระจากครอบครัวให้ฆ่าเจียงผิงอัน จึงออกรางวัลค่าหัวเขา
“วางใจเถิด เราทำเรื่องแบบนี้บ่อยครั้ง จะจัดการให้อย่างดีแน่”
อีกฝ่ายฉีกยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วจบการสนทนา
โอวหยางจั๋วรื่อมิได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้เลย ผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนสักคนมิต้องให้เขายุ่งด้วย
