่าที่สุดหนึ่งเดือน เว้นจะเป็นปรมาจารย์เซียนนักหลอมอาวุธโน่นถึงซ่อมได้ในหนึ่งชั่วยาม”
ในที่สุดหวังอิงก็เย้ยเยาะได้อย่างวางใจ “ฮ่า ๆ ทางข้ามีคนบ้าคนหนึ่ง อยู่แค่ขั้นต้นระดับเขตแดน แต่อ้างว่าตัวเองซ่อมอาวุธวิเศษขั้นกลางระดับเขตแดนที่มีรอยร้าวได้ในเวลาหนึ่งชั่วยาม ข้าขำจะตายแล้ว”
“ใครกัน แข็งแกร่งเพียงนั้นเลยหรือ?” กู่เว่ยถามอย่างตกใจ
“แข็งแกร่งกับผีสิ ข้าบอกแล้วว่าเขาเป็นคนบ้า อะไรที่เจ้าทำไม่ได้ เขายิ่งทำไม่ได้หนักเลย”
หวังอิงรู้สึกว่ากู่เว่ยผู้นี้ซื่อบื้ออยู่น้อย ๆ เป็นถึงอัจฉริยะนักหลอมศาสตรา ตัวเขายังทำมิได้ แต่กลับเชื่อว่าคนอื่นทำได้เสียอย่างนั้น
กู่เว่ยตอบกลับมาว่า “ข้าทำมิได้ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นก็ต้องทำไม่ได้ เต๋าของการหลอมศาสตรานั้นกว้างไกลลึกล ้า ภพเซียนตั้งกว้างใหญ่ วิธีหลอมอาวุธอันไม่เหมือนใครก็มีเยอะแยะ”
เขาเคยอ่านตำราเกี่ยวกับการหลอมศาสตรามามากมาย ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าตนช่างเล็กจ้อย แม้จะใช้เวลานับหมื่น ๆ ปี เขาก็อาจมิสามารถบรรลุวิชาหลอมศาสตราทั้งหมดได้
เมื่อได้ยินคำตอบของกู่เว่ย หวังอิงก็นิ่งไปครู่หนึ่ง หรือเจ้าคนหน้าตายนั่นจะทำได้จริง ๆ?
เป็นไปไม่ได้ หากเป็นอัจฉริยะระดับนั้น เขาจะมาเป็นผู้ดูแลร้านกระจอก ๆ ที่นี่ได้อย่างไร
กู่เว่ยส่งข้อความมาว่า “หากอีกฝ่ายซ่อมอาวุธวิเศษขั้นกลางระดับเขตแดนได้ในหนึ่งชั่วยามจริง ๆ อย่าลืมบอกข้านะ ช่วงนี้ข้าติดปัญหาเรื่องการซ่อมอาวุธว
