ิเศษ กำลังอยากขอคำแนะนำอยู่พอดี”
“ได้”
หวังอิงตอบแบบขอไปทีแล้วอ่านนิยายต่อ
หนึ่งชั่วยามมิได้ยาวนานอะไรเลยสำหรับผู้ฝึกตน ทำความเข้าใจอักขระระดับสูงยังไม่ได้สักตัว เดี๋ยวเดียวก็ผ่านพ้นแล้ว
ผู้ฝึกตนไว้เคราลุกขึ้น “ชั่วยามหนึ่งแล้ว ไฉนเขายังไม่ลงมา?”
หวังอิงเงยหน้ากล่าวเสียงเรียบ “หากเขามีฝีมือดูแลของเช่นนั้นจริง ไฉนเลยจะมาเป็นผู้ดูแลในร้านเล็ก ๆ แบบนี้ ไปทำงานกับร้านข้าง ๆ ไม่ดีกว่าหรือ?”
ได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของผู้ฝึกตนไว้เคราก็ปรากฏโทสะ จริงด้วยหากคนผู้นี้ทรงพลังนัก ทำไมเขาจึงมาทำงานในร้านเล็ก ๆ เช่นนี้?
บัดซบเอ๊ย โดนหลอกแล้ว ต้องเล่นงานเด็กนั่นให้สาสม!
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นที่บันได เจียงผิงอันเดินถือขวานสีดำลงมา
“แกไอ้สารเลว…”
เมื่อเห็นขวานสีดำในสภาพสมบูรณ์ เสียงของผู้ฝึกตนไว้เคราก็หยุดลงกะทันหัน
เจียงผิงอันเดินมาหาอีกฝ่ายแล้วส่งขวานให้
“มีอักขระบางตัวในขวานเล่มนี้เสียหาย จึงเกิดความเสียหายได้ง่าย ยามนี้ซ่อมหมดแล้ว ข้าไม่คิดเงินเพิ่ม รวมทั้งสิ้นหมื่นผลึกเซียน”
“ซ่อมแล้วจริง ๆ หรือ? เจ้ามิได้ซ่อมเพียงผิวหน้ามันหรอกกระมัง?” ผู้ฝึกตนไว้เครารับขวานกลับมาอย่างมึนตึง ยังคงเคลือบแคลงไม่หายว่าอีกฝ่ายซ่อมมันสมบูรณ์แล้วจริงๆ หรือ
“เจ้าลองดูเองเลย หากซ่อมเพียงผิวหน้าก็สังเกตเห็นได้ง่ายมาก”เจียงผิงอันตอบเรียบ ๆ
ผู้ฝึกตนไว้เคราจ่ายปราณเซียนเข้าไป แล้วอำนาจกฎเกณฑ์แห่งกำลังอันทรงพลังก็หล
