ากออกจากขวาน
“ซ่อมเสร็จแล้วจริง ๆ ด้วย! แถมรู้สึกแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้นิดหน่อย ใช้งานราบรื่นขึ้นด้วย ที่แท้ภายในมีอักขระเสียหายอยู่จริง ๆ!”
“ปรมาจารย์!”
แม้ผู้ฝึกตนไว้เคราจะไม่รู้วิธีหลอมอาวุธ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายทำงานไวกว่าร้านขายอาวุธระดับสูงข้าง ๆ กัน เขาก็ต้องเป็นนักหลอมอาวุธระดับปรมาจารย์แน่ ๆ
“จะเรียกปรมาจารย์ก็ยังห่างไกล ข้าก็แค่มีความสนใจเรื่องดูแลรักษาอาวุธวิเศษนิดหน่อย รบกวนจ่ายผลึกเซียนมาเถิด”
“ฮ่า ๆ ปรมาจารย์ถ่อมตัวยิ่งนัก ค่าซ่อมอาวุธเข้าถึงง่ายเช่นนี้ ไว้ข้าต้องแนะนำให้มิตรสหายบ้างแล้ว”
ผู้ฝึกตนไว้เคราจ่ายหมื่นผลึกเซียนอย่างยินดี กลับไปอย่างพึงพอใจ การซ่อมอาวุธที่นี่มิเพียงประหยัดเวลารอไปได้เยอะ ยังประหยัดค่าใช้จ่ายด้วยครึ่งหนึ่ง เขาจึงสุดแสนปรีดา
เจียงผิงอันเก็บหมื่นผลึกเซียนเข้ากระเป๋าตน นี่มิใช่เงินที่เขาได้จากการขายอาวุธวิเศษในร้าน จึงไร้จำเป็นต้องให้ร้านค้า
มีวิชาหากิน การสร้างรายได้ก็ไวว่อง แต่ก็ยังเร็วสู้ความเร็วยามใช้ขวดกลืนสวรรค์หลอมคนมิได้
ที่หน้าโต๊ะข้างประตู หวังอิงอ้าปากค้างจังงังราวถูกใครใช้วิชาตรึงร่าง มิขยับเขยื้อนอยู่เนิ่นนาน
เจ้านี่ใช้เวลาชั่วยามเศษก็ซ่อมอาวุธวิเศษขั้นกลางระดับเขตแดนได้แล้ว นี่เป็นสิ่งที่กู่เว่ยทำไม่ได้ แต่เขาทำได้!
วิชามายา! ใช่แล้ว ต้องเป็นวิชามายาแน่ ๆ!
หวังอิงรีบติดต่อกู่เว่ย ขอให้อีกฝ่ายมาช่วยเปิดโปงเจ้าคนโกหกนี่ที
หวังอิงเห็นเจ
