หวังอิงมิคาดฝันจริง ๆ ว่าผู้ชายหน้าตาไม่เลวเช่นนี้จะเป็นพวกขี้ขโมย ถึงกับมาขโมยของในร้านแล้วทำไขสือ
เจียงผิงอันได้ยินวาทะสตรีผู้นี้ ก็เข้าใจความนัยที่นางจะสื่อ
ไร้คำอธิบายเพิ่มเติม เขานำแหวนเก็บของวงหนึ่งออกมาโยนให้
“ถือว่าเจ้าพูดรู้เรื่อง ไสหัวออกไปซะ” เมื่อหวังอิงเห็นอีกฝ่ายส่งของให้ก็คร้านจะสนใจ จึงไล่อีกฝ่ายไปให้พ้นๆ
“ดูข้างในแหวนเก็บของสิ”
น ้าเสียงของเจียงผิงอันสุขุม พูดจบก็หลับตาลงอีกครั้ง ฝึกฝนต่อไปบนม้านั่ง
“หมายความเช่นไร?” หวังอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่งจิตสัมผัสเข้าไปในแหวนเก็บของ
ยามเห็นผลึกเซียนนับล้านกองพะเนินในแหวนเก็บของ หวังอิงก็ตะลึงไปชั่วประเดี๋ยว อาวุธวิเศษที่เจ้านี่ขโมยไปล่ะ? ไฉนจึงมีผลึกเซียนมากมายเช่นนี้?
ทันใดนั้น นางก็เหมือนเข้าใจบางสิ่ง ดวงตาของนางเบิกกว้าง
“หรือว่า… เจ้าขายอาวุธวิเศษพวกนั้นไปหมดแล้ว?”
เจียงผิงอันมิได้ตอบ ทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ไปเงียบ ๆ
สีหน้าของหวังอิงแปรเปลี่ยนไปมาสองหน “ข้าใช้เวลาหลายเดือนยังขายอาวุธวิเศษมิได้มากมายเช่นนี้ เจ้าใช้เวลาวันเดียวขายได้มากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“เจ้าต้องจงใจเตรียมผลึกเซียนไว้ยามข้าไม่อยู่ แล้วทำทีเหมือนขายอาวุธวิเศษได้เยอะแยะแน่ แต่แท้จริงเจ้าก็แค่แอบขโมยอาวุธวิเศษพวกนั้นไปสินะ? หลอกข้ามิได้หรอก ข้ารู้ข้าเห็นหมดแหละ!”
หวังอิงอยู่ที่นี่มาหลายเดือน ทราบสถานการณ์ของร้านดี หนึ่งวันไม่มีทางขายอาวุธวิเศษได้มากมายเช่นนี้
