หรอก
“หากไม่เชื่อก็ตรวจดูเองเลย อาวุธวิเศษอะไรขายไปก็บันทึกไว้ที่โต๊ะแล้ว อย่ากวนข้า”
เจียงผิงอันตอบโดยไม่ลืมตา ท่าทีเช่นนี้หาสุภาพไม่ แต่สตรีผู้นี้มิคู่ควรให้เขาสุภาพด้วย
นางปรักปรำคนโดยไร้หลักฐาน เป็นนางเองที่เสียมารยาทก่อน
เมื่อเห็นท่าทีของเจียงผิงอัน หวังอิงก็เดือดดาลจนกระทืบเท้าเต้นเร่า ผู้ชายสมควรตายทำท่าทีเช่นนี้ ไม่รู้หรือว่านางเป็นใคร?
“ทำพูดดี หากข้าเจอปัญหาเมื่อไหร่ ข้าจะจับเจ้าแขวนประจานหน้าประตูเลย!”
หวังอิงใช้วิชาปิดประตูกันอีกฝ่ายหนี แล้วจึงเริ่มตรวจสอบอาวุธวิเศษ
หนึ่งชั่วละเลียดชาต่อมา หวังอิงก็ตะลึงค้างกับที่ นางไม่พบความผิดใด ๆ อาวุธวิเศษและราคาล้วนสอดคล้องกัน
เรื่องน่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ อาวุธวิเศษทั้งหมดล้วนถูกขายด้วยราคาแนะนำสูงสุด ทำกำไรได้ไม่เบา
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”
หวังอิงไม่เชื่อว่านางออกไปวันเดียว อีกฝ่ายจะขายอาวุธวิเศษได้มากมายเช่นนี้ ซ ้ายังด้วยราคาสูงลิ่ว
ใครจะซื้ออาวุธวิเศษราคาแพงในร้านห่วย ๆ แบบนี้? สมองมีปัญหาแน่
นางสงสัยว่าชายผู้นี้อาจฉกชิงอย่างอื่นไป และเริ่มตรวจสินค้าในร้านทีละชิ้น
ทว่า หลังจากตรวจอยู่เจ็ดแปดหน หวังอิงก็ตะลึงไป
ไม่มีอะไรขาดหายเลย
ผลลัพธ์นั้นดีต่อร้านค้า แต่สำหรับหวังอิง มันยากยอมรับยิ่ง
นี่หมายความว่านางปรักปรำชายผู้นี้
ทำให้หวังอิงละอายยิ่ง
หากเป็นปกติ ยามนางผิดต่อผู้อื่น นางก็ต้องขอโทษ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเฉยชาของเจ
