“ปกติร้านพวกเจ้าเรียกลูกค้ากันอย่างไร?”
เจียงผิงอันเดินลงมาพลางถามหวังอิง
เขาพร้อมขายอาวุธวิเศษแล้ว แต่ต้องดึงลูกค้ามาให้ได้ก่อน
“ก็ผ่านการลดราคาหรืออะไรแบบนั้นแหละ… อย่าลำบากเลย ไร้ประโยชน์น่า”
หวังอิงลุกจากที่นั่งมายืดเส้นยืดสาย กระดูกในกายลั่นเป๊าะ “เจ้าอยู่ดูร้านที่นี่แหละ ข้าจะออกไปหาราชันเซียน… แค่ก ๆ ไปหาโอกาสก่อนนะ”
พูดจบ นางก็เผ่นแผล็วออกไป ไม่รอเจียงผิงอันตกลงสักคำ
เจียงผิงอันไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะไปหรือไม่ ครุ่นคิดสักครู่แล้วตัดไม้ทำป้าย เขียนข้อความบนนั้น
[หากซื้ออาวุธวิเศษขั้นสูงระดับเขตแดนหนึ่งชิ้น อาวุธวิเศษระดับเขตแดนชิ้นต่อไปครึ่งราคา จำกัดสิบชิ้น]
หากเป็นปกติแล้ว ราคาของอาวุธวิเศษขั้นสูงระดับเขตแดนอยู่ที่ราว ๆ แสนผลึกเซียน ขณะที่อาวุธวิเศษขั้นกลางระดับเขตแดนอยู่ที่ราว ๆ ห้าหมื่น
เจียงผิงอันตั้งใจขายอาวุธวิเศษที่เขายกระดับเองในราคาอาวุธวิเศษระดับกลาง
สรุปก็คือ ต่อให้ลูกค้าได้ส่วนลดห้าหมื่นผลึกเซียน ร้านค้าก็มิได้เสียหาย ได้กำไรด้วยซ ้า
ผู้เดียวที่ขาดทุนก็คือเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันไม่คิดขายอาวุธวิเศษในร้านโก่งราคา เว้นแต่เขาจะขายศาสตราเซียนได้ เขาจึงมีค่าผลงานเป็นหมื่นผลึกเซียน แต่จะมีเซียนสักกี่นามมาซื้ออาวุธวิเศษที่นี่กัน?
เจียงผิงอันพร้อมหารายได้ทางอื่น ขณะเตรียมตัวรอรับลูกค้าไว้ล่วงหน้า
เขานำอาวุธวิเศษสิบชิ้นที่เสริมพลังเองมาวางในจุดลดราคาเขียนป้ายกำกับไว้ว่า ‘อาวุ
