ญิงผู้นี้เช่นไร!”
“ศิษย์พี่หญิงอย่าก่อเรื่องเลย เจ้าในยามนี้เป็นเซียนแล้ว ทำตัวให้เหมือนเซียนหน่อยเถอะ” เจียงผิงอันดิ้นพล่าน แต่จะหลุดจากอ้อมแขนเซียนได้อย่างไร
“ทำตัวให้เหมือนเซียนอะไร? ทำตัวเชิด ๆ ไม่ข้องแวะโลกีย์สามัญน่ะหรือ? อย่าเหลวไหลไปหน่อยเลย เซียนน่ะทั้งแข็งแกร่งกว่าและโลภมากกว่าสามัญชนเยอะ ยิ่งสถานะสูง ยิ่งมากปรารถนา”
ปุถุชนทั่วไปปรารถนาอย่างมากก็เพียงแป้งนึ่งสองสามลูก แต่เซียนผู้สูงส่งทำลายหนึ่งจุลภพแค่เพื่อจะเอาตัวรอด
เหตุผลที่ผู้คนรู้สึกว่าเซียนนั้นสูงส่ง มิข้องแวะมลทินสามัญนั้นก็เป็นเพียงความรู้สึกคิดไปเองของปุถุชน เหล่าสามัญชนไร้สิ่งใดทับซ้อนกับผลประโยชน์เซียน ความสนใจของสองฝ่ายมิได้อยู่ในระดับเดียวกัน
เหมียวเสียหิ้วเจียงผิงอันเดินไปทางโรงเตี๊ยม “เจ้าผู้ชายตัวเหม็นกลับไปพูดหมื่นหนนะว่าศิษย์พี่หญิงงามที่สุด หาไม่ ปีนี้อย่าคิดลุกจากเตียงได้เลย!”
ได้ยินเช่นนี้ ต้นขาเจียงผิงอันก็สั่นสะท้าน “ศิษย์พี่หญิง เราได้เวลาไปสำนักศึกษาชางจือกันแล้วนะ”
“รอศิษย์พี่หญิงผู้นี้เสถียรขอบเขตก่อน”
จนทั้งสองลับหายไปเนิ่นนาน ผู้ฝึกตนมากมายจึงได้สติ ควักยันต์สื่อสารของตนออกมาส่งข่าว
“เหลือเชื่อ! เหมียวเสียจากสำนักเซียนอวี่หวงบรรลุเซียนแล้ว!”
ไม่นานนัก เรื่องที่เหมียวเสียบรรลุเซียนก็แพร่ไปในแดนจันทร์มายา เกิดเสียงฮือฮาสนั่นลั่น นางบรรลุเซียนทั้งที่อายุไม่ถึงร้อย เป็นเรื่องหายากยิ่งตราบกาลในแดน
